Babyblogger

1955 - 6 maanden
Op 1 november begon ik aan dit avontuur. Leuk, uitdagend en griezelig. Ik probeerde mijn blog te promoten en volgde gespannen de statistieken.Nu heb ik een aantal volgers, tientallen reacties en meer dan 2500 pageviews. Helemaal te gek!

Ik ontdek andere bloggers en verbaas me iedere dag over hun levens en hun openheid. Hoewel een aantal van hen toch besloten heeft om anoniem verder te bloggen, nadat ze vervelende reacties hebben gekregen of omdat ze hun kinderen willen beschermen. Tot nu toe heb ik daar geen last van.

Er zijn dingen, waarover ik bewust niet schrijf. Mochten jullie ergens vragen over hebben, stuur dan gerust een mailtje naar marja@fobo.nl.

Ja, hier in Vlaanderen kun je ook een Nederlands e-mailadres hebben. Het bedrijf van mijn man heet FOBO en is in 2005 gewoon met ons meeverhuisd naar België, inclusief e-mailadressen en mobiele telefoonnummers.
Sinds 1 januari 2006 is hij Belgisch zelfstandige zonder personeel. Dat is verplicht. Wij zijn dus keurig “ingeboergerd”.

Zijn er meer migranten, die mijn blog lezen? Hoe goed zijn jullie ingeburgerd?

6 opmerkingen:

  1. Maar wie is toch dat schattige baby'tje op de foto??

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wij wonen op de kop af 15 jaar in Vlaanderen en gaan er nooit meer vandaan.
    Elke maandagmiddag biljart mijn man met de "oude mannenclub" in één van de plaatselijke cafés (als enige Hollander).
    Het enige probleem tot nu toe is zijn voornaam.
    Leen is hier namelijk een meisjesnaam..........

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Tja, wie zou dat nou zijn...... september 1955, fris uit bad, grote krul en een blije snoet? Het kleed op de achtergrond is door haar mamma gemaakt. Drie keer raden .......

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Leuke foto! Ik had vroeger een grote witte strik in mijn haar.

    Ik had eerst een ander blog die ik heb verwijderd(helaas). Maar het kon niet meer.

    Nu weet niemand van mijn blog behalve Husband en dat wil ik zo laten. Nu voel ik mij vrij om te schrijven wat ik wil. Maar ik zet er echt niet alles op. Daar denk ik wel over na.

    Als ik over privedingen van mijzelf wil schrijven is dat mijn zaak. De privecy van mijn kinderen respecteer ik.

    Maar ik vind het heerlijk om dingen van mij af te schrijven. Ook een stukje verwerking. Vroeger kon ik bij niemand mijn verhaal kwijt. Later wel bij Husband.

    Nu heb ik het gevoel dat ik bij jullie, mijn blogvriendinnen, mijn ei kwijt kan en dat vind ik fijn. Iedereen is vrij om het lezen, maar ik ben vrij om het te schrijven.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat fijn en bijzonder dat jullie blogs ook bij anderen veel mooie reacties losmaken.. Ik heb een boek ( alleen bestaande uit haar blogs) gelezen van een Engelse jonge moeder, die uit Londen werd verplaatst naar het platteland en haar uiterste best moest doen om daar te wennen met haar drie jonge kinderen in een te verbouwen huis... Zij maakte mee dat zij in haar dorp werd aangekeken op wat zij had geschreven ( want de personen herkenden zichzelf en zij beschreef ze anoniem, maar ook vol humor) maar uiteindelijk boden een groot aantal van die dorpelingen hun excuses aan aan de Stadse, omdat zij inzagen hoe zij haar hadden laten tobben ...
    Ik vond het aan het einde van het boek zo jammer dat ik afscheid moest nemen van mijn blogger in dat boek... ik miste haar!

    BeantwoordenVerwijderen