Anoniem of openbaar

Hoe terecht is de angst om op internet te worden gevonden als blogger of als volger? Hoe reageren bekenden op berichten van jouw hand? Nemen mensen het je kwalijk als je over hen schrijft?

Er blijken bloggers te zijn die, na vervelende ervaringen of reacties, verkozen hebben anoniem te publiceren. Kunnen jullie mij helpen een duidelijker beeld te krijgen van de situatie  op blogspot.com. Ik kom net kijken en heb pas één keer een (anonieme) reactie gekregen over mijn openheid. Daar zat die persoon niet op te wachten. Tja, dan moet die persoon mijn berichtje gewoon niet lezen of besluiten om halverwege te stoppen, lijkt mij. Maar misschien is het niet zo simpel.

Ik ben benieuwd naar jullie reacties.

5 opmerkingen:

  1. Ik had eerst een ander Blog. Daar had ik veel tijd en energie in gestoken. Ik vond het ook leuk. Ik heb het bepaalde mensen wel verteld. Maar niet te veel.

    Toen kreeg ik een anonieme reactie op mijn blog. Niet vervelend of zo, maar hij/zij wist waar ik woonde. En dat vond ik niet leuk. Ik had een groot vermoeden wie het was. Maar ik kon niet meer vrijuit schrijven.

    Uiteindelijk een ander blog begonnen en niemand hier iets over verteld. Alleen Husband dan. Ik voel mij vrijer, want ik blog over verschillende dingen. Ook persoonlijke dingen. Ik heb een Anonieme blog. Dus ik wil wel anoniem blijven.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik houd mijn woonplaats en naam geheim. De namen van sommige mensen -die zouden kunnen leiden tot bijvoorbeeld mijn werkplek-, zijn veranderd. Ik schrijf niet wanneer ik een weekendje weg ben, of op vakantie ga. Stel dat iemand toch weet wie ik ben en waar ik woon? Verder sta ik gewoon met mijn harses op foto's. Ik heb geen zin om alles af te schermen, maakt eea wel heel lastig.

    Verder heb ik een stalkende ex die naar mijn weten zo nu en dan nog meeleest. Ik heb er over nagedacht te verhuizen en ergens afgeschermd te beginnen, maar ik heb besloten me niet meer weg te laten jagen.

    Wbt vervelende reacties: probeer hem/haar duidelijk te maken dat lezen een optie is, geen moeten.

    En hele nare reacties (zelf geen ervaring mee gelukkig) die verwijder en negeer je gewoon.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ben ook van blog veranderd, mijn ex schoonfamilie viel mij er nogal mee lastig met wat ik schreef. Ooit schreef ik een stukje over "bepaalde" mensen (ik weet niet eens meer de strekking) maar toen waren er ook een aantal mensen beledigd.
    Ik ben deels anoniem geworden, in het begin publiceerde ik geen foto's enzovoort, tegenwoordig wel.
    Ik vind het net als tv kijken , je leest het en als het niet in je straatje past zap je weer weg.
    Ik ga ook niet reageren op een blog waar ik het totaal niet mee eens ben.
    Leven en laten leven zeg ik altijd.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik blog al ruim een jaar of vier, waarvan de laatste tweeënhalf jaar via 'blogger.com'. Ik heb het zelden over personen uit mijn directe omgeving, maar steek mijn mening over publieke personen en mijn politieke/maatschappelijke/religieuze mening nooit onder stoelen of banken. Ik maak geen enkel geheim van persoonlijke gegevens. Iedereen kan me zonder al te veel moeite zo vinden. Ik blog met geheel open vizier. Ik heb nog nooit een reactie ontvangen die ik als onaangenaam zou kunnen beschouwen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik blog open. Iedereen weet wie ik ben. Soms krijg ik een negatieve reactie. Meestal dat ik te open blog en ja , ik schrijf heel veel op. Sommige dingen blog ik bewust niet. Details over een kind bv. omdat ik niet wil dat hij of zij daarmee gepest zou worden. Over sommige dingen ben ik oppervlakking, maar over het algemeen dus heel erg open. Zo ben ik ook in het dagelijkse leven.

    Je moet voor jezelf uitmaken wat voor jezelf het beste gaat. In het begin is het sowiezo eng. Toen ik het pas deed was ik soms verbaasd dat iemand "dingen" wist, maar natuurlijk lazen ze het op mijn blog :).

    Groetjes, Sandra.

    BeantwoordenVerwijderen