Vrije, blije kinderen

Dat was het doel van onze manier van opvoeden. Geen taboes, geen heilig moeten. Wel: “Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet”.

Om ze van alles een beetje mee te geven, kozen we voor een protestante basisschool en een katholieke middelbare school. Robbert en ik waren immers een typisch voorbeeld van “Twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen”. Verder waren wij geen echte kerkgangers, maar de eerste jaren werd er nog wel uit de Bijbel voorgelezen en gebeden voor het eten en voor het slapen.

Langzaam maar zeker werden we nonchalanter. In plaats van kopietjes van onze ouders werden we samen volwassen en kozen voor nieuwe paden.

Er werd vroeger bij ons thuis overal open over gesproken en ik wilde dat ook voor ons eigen gezinnetje natuurlijk. Voor onze kinderen was openheid dus vanzelfsprekend, maar buurkinderen waren dat kennelijk niet gewend.
Zo kreeg ik een aantal boze buurvrouwen op mijn pad, die niet begrepen hoe hun zoontjes toch aan dat vreemde tamponverhaal kwamen. En het was nog wel zo simpel: een van de buurkinderen kwam met een doosje OB in zijn hand de kamer binnen en vroeg: “Wat zijn dit voor dingen?”
Tja, ze waren gemiddeld een jaar of 4 …. ik wilde het verhaal niet te ingewikkeld maken en volkomen impulsief pakte ik een glas water en liet daar een tampon in zakken .... nou, dat was meer dan genoeg om de hele bende vol ontzag om de eettafel te verzamelen. Biologieles was verder niet nodig. Soms is het leven zo eenvoudig.

Wij gingen in die tijd op vrijdagavond naar de sauna en Robin is er bijna geboren! Ook namen we in de vakanties alle kinderen wel eens mee. Prachtig om samen met je baby na de hitte van de Finse cabine in het ijskoude dompelbad te springen. Samen gillen van de schrik. We noemden het zelf altijd het “schrompelbad” om voor de hand liggende redenen.

Het is heerlijk om regelmatig van de kinderen te horen, hoe bepaalde muziek in hun herinnering aan bijzondere, harmonieuze momenten gekoppeld is. Laatst liet Ronald me nog een paar nummers horen, die hij via Limewire had opgezocht. “Mam, ik stond in de box en dan was jij om de beurt met ons aan het dansen en we waren allemaal blij. De rillingen lopen over mijn rug wanneer ik deze muziek hoor.”

Ik heb er een paar op YouTube gevonden:



5 opmerkingen:

  1. Dierbare herinneringen Ram! Ik voel helemaal met je mee. Die opvoedingsstyle komt me heel bekend voor! Gewoon afwachten en in alle eerlijkheid de vragen die ongetwijfeld komen in alle eenvoud beantwoorden.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. In die tijd las ik her nog niet., jammer! Helemaal maar stijl van opvoeden, gewoon alle vragen blijven beantwoorden zodat je niet als 12 jarige in de kraag hoeft te grijpen voor "seksuele voorlichting" want zó werkt dat niet. Wél rekening houdend met het bevattingsvermogen op die leeftijd maar zolang je "normale antwoorden geeft zullen kinderen blijven vragen en zo hoort het!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Lief dat je hierop reageert, Rietepietz. Het waren heerlijke jaren.

      Verwijderen
  3. Zo belangrijk voor kinderen, dierbare herinneringen. Fijn dat ze die met je delen.
    Je bent inmiddels flink gesetteld in blogland.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb hier ook nog even geluisterd. Zoals gezegd, die Rondò Veneziano kende ik niet, de andere twee wel. George Zamfir helemaal, prachtig!

    BeantwoordenVerwijderen