Autobiografietje - deel 9

Meestal zijn verjaardagen, Kerst, Vaderdag, Moederdag of Oud en Nieuw de momenten waarop een gezin zich verzamelt. Dat is in het geval van onze oudste zoon Richard en zijn vrouw Asha onmogelijk. Dit soort dagen betekenen niets voor Jehova’s Getuigen en worden dus niet gevierd.
We hebben zelf een moment gecreëerd om het hele spul bij elkaar te brengen en organiseerden een familiedag rond de langste dag. In 2006 lukte dat niet helemaal, maar op zaterdag 30 juni 2007 waren alle Boogjes op de Jachtweg verzameld. Hiep, hiep, hoera.
En er was groot nieuws: Ria was in verwachting. Wij werden daar even stil van…………… Ik ben dol op baby’s, zoals jullie inmiddels weten, Robbert trouwens ook. Maar was dit wel goed nieuws? We wisten niet goed hoe we moesten reageren. Natuurlijk feliciteerden we hen, maar tegelijk spraken we onze zorgen heel voorzichtig uit. Het lag allemaal zo gevoelig. Ronald is namelijk eind oktober 2006 uit nood bij Ria ingetrokken, omdat hij niet langer bij zijn broer in huis kon blijven wonen. (terecht, want Robin en Vicky wilden privacy) De relatie is verre van evenwichtig, ze kampen met psychische en emotionele problemen en zijn werkeloos. Ria heeft al een kind uit een eerdere relatie. Sander is autistisch en heeft ADHD.
Het was een dubbel gevoel. Wij wilden dolgraag opa en oma worden, dat wel.

Enfin, we hebben al voor hetere vuren gestaan. Komt tijd, komt raad. Intussen kwam mijn eetlust terug en vlogen de verloren kilo’s er weer aan. De controles bleven spannende momenten. “Probeer te ontzorgen”, zei Dr. Martens. Ja, ja, we doen ons best. I am still living in borrowed time. We moesten leren om weer vooruit te kijken en afspraken te maken voor de volgende maand of volgend jaar.

Op 24 februari 2008 werd onze kleindochter Marissa geboren. Eind maart kreeg Ronald de sleutel van zijn eigen flat in dezelfde wijk als Ria, Sander en Marissa. Het ging echt niet langer zo. Dit was toch een heel ander soort grootouderschap dan wij ons hadden voorgesteld.

Maar wij blijven onze zegeningen tellen!

1 opmerking:

  1. Wat een verhaal lieve Marja, wat een prachtige foto's...

    En ja, misschien cliché maar... zorgen moet je niet maken,
    zorgen moet doen!

    Komt tijd komt raad, daar waar een deur sluit gaat een venster open.

    Het enige dat daarvoor nodig is, is de wil om het te ervaren!

    {{ Knuff }]

    BeantwoordenVerwijderen