Autobiografietje - deel 8

Dit wil ik ook nog even kwijt om de gaten in deel 7 te vullen:
Ik heb ongelooflijk veel mazzel, dat ik in dit land woon. De gezondheidszorg is hier perfect; zeker op het gebied van kanker. Er is geen broodnijd tussen ziekenhuizen of artsen. Ik ben zonder enige aarzeling doorgeschoven van Turnhout naar Antwerpen en via Leuven weer terug. Mijn gezondheid had prioriteit en alles werd uit de kast gehaald. Een VIP behandeling.

De reacties van vrienden, familie, kennissen, buren, dorpsgenoten en vrienden van vrienden hebben mij veel geleerd, verwarmd en opgetild. Ik schreef al: “Ik had nog geen idee wat een impact dit alles op mijn omgeving zou hebben”. Het heeft me geschokt en wakker geschud. Het is soms benauwend om te beseffen hoeveel ogen er op me gericht zijn, want ik ben niet zo dol op aandacht en word daar behoorlijk verlegen van. Het is ook griezelig om een soort voorbeeld te zijn. Ik mag nu niemand meer teleurstellen, terwijl ik natuurlijk niets in eigen beheer heb.


Mijn (v)echtgenoot is mijn grootste held. Florence Nightingale valt erbij in het niet. Ken je het gevoel: met gesloten ogen achterover te vallen en weten dat je wordt opgevangen? Ik wilde vroeger alles zelf doen en het beheer en de controle houden. Ik heb geleerd om los te laten. Robbert deed werkelijk alles. Huishouden, boodschappen, koken, verplegen, opbeuren, troosten, luisteren, contacten met iedereen onderhouden en mij overal naar toe rijden.

Lieve schat, ik hou al van je sinds 1971 en het wordt alleen maar meer.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten