Autobiografietje - deel 6

We hebben geen seconde spijt gehad van onze emigratie. Huis, tuin, ruimte en uitzicht waren de eerste verrukkingen natuurlijk, maar we blijken ook nog eens supertoffe en vriendelijke buren te hebben. Ben je buiten aan het klussen of tuinieren ….. komen ze een babbeltje maken …. zit je met een vraag of een probleempje ……. ze helpen meteen …. dakgoot leeghalen …. sterfputje schoonmaken ….. stroom inschakelen na kortsluiting … kennen jullie een goede schilder, metser of wat dan ook? …… ze hebben altijd wel een schoonbroer of neef, die thuis is in die handel.
De “geburen” zijn superactief. In juli en oktober zijn er grote feesten in een tent met spelletjes, muziek, hapjes en drank. Buurtkinderen gaan ieder jaar met een bus naar de Efteling. Er worden allerlei wedstrijden en tombola’s georganiseerd waarvan de opbrengst naar een goed doel gaat. Met oud en nieuw is er (gelukkig) geen vuurwerk, maar tussen 12 en 3 kunnen we terecht bij een vuurkorf op de hoek van onze straat. Iedereen neemt dan een fles of hapje mee naar buiten en proost op het nieuwe jaar. Half januari zien we elkaar in het “Boshuis” en doen alles nog eens dunnetjes over. http://www.toerismeravels.be/NL/boshuis.htm

We werden uitgenodigd door een vriendin. Ze had een prijs gewonnen, die bestond uit een week wintersport in Hochmontafon in de Gargellen. We hadden een prachtig appartement en er lag prima sneeuw voor de fanatieke skiërs.

Helaas had ik toen al maanden last van toenemende pijn rechtsonder in mijn rug en blaasklachten. Maar met 6 pijnstillers per dag was het redelijk vol te houden. Er waren foto’s gemaakt en gelukkig bleek mijn hele skelet in prima conditie te zijn. Daar kon ik wel 80 mee worden! Fysiotherapie en antibiotica hielpen niet. Na thuiskomst stond controle van de binnenboel als volgende op het lijstje.
De lente was net begonnen toen onze wereld instortte. PAP5 klinkt zo onschuldig. Ik werd diezelfde donderdag opgenomen in het UZ in Antwerpen. Diagnose: baarmoederhalskanker (IVa) met uitgroei in blaas, darmen en rugzenuw. Niet operabel. Professor Tjalma stelde voor om palliatief te behandelen, 5 x 5 bestralingen en 5 chemokuren met de bedoeling om de tumor te verkleinen en de pijnklachten te verminderen.
Vijf dagen later werd ik 52.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten