Autobiografietje - deel 4

We waren inmiddels “deskundig” op het gebied van onroerend goed en liepen naast onze schoenen van trots. Toch kriebelde het nog steeds aan onze Brabantiusklier…………
We bestelden een aantal brochures met nieuwbouwprojecten in Tilburg en vonden een prima locatie. Het huis zelf vonden we niet bijzonder, maar het uitzicht en de ligging aan het Wilhelminakanaal waren helemaal top. De bouw zou in januari 1996 starten en de oplevering was rond oktober gepland. Prachtig!
Tegen die tijd was het de bedoeling, dat Richard een studie in Delft had opgepakt en op kamers woonde, zodat wij met de jongste 2 naar het zuiden konden verkassen. We tekenden eind 1995 de koop- aannemingsovereenkomst en zetten ons huis in Voorschoten te koop. Natuurlijk moesten wij in de loop van 1996 ook ons studentenpand in Amersfoort verkopen, maar dat was geen punt. Het kwam voor de jongelui ook heel goed uit; ze wilden een eigen flat zonder medehuurders.
Daarna liepen sommige dingen een beetje uit de hand:
1. Richard zakte op een tiende punt voor zijn VWO examen. Oeps, foutje.
2. De kopers van ons huis wilden er uiterlijk 31 december 1996 intrekken. Geen punt, dachten wij.
3. De bouw van ons nieuwe optrekje stagneerde en de oplevering zou pas in het voorjaar van 1997 plaatsvinden. Dubbel oeps!
Kerst 1996 vierden wij tussen de verhuisdozen en op de 31ste waren al onze meubels door de verhuizers opgeslagen. (per abuis waren ook mijn volle nachtkastjes met ondergoed en pantykousjes verdwenen) Maar goed, daar heb je Zeeman voor. De overdracht vond plaats en wij waren dakloos. Pappa, mamma, 3 zonen, 2 honden en 2 katten. Zielig, hè?
Wij verhuisden Richard naar familie in Voorburg, aangezien hij 6 VWO nog een keertje moest doorlopen en gooiden onze huisdieren even bij goede vrienden binnen. Die nacht sliepen we in een motel en op Nieuwjaarsdag ging de hele karavaan inclusief opgehaald vee naar Brabant. Het vroor 20 graden en we sliepen in twee geleende caravans in de Gorpse bossen. Ik heb daar toen een diepvriesverslag van geschreven, maar helaas zijn we dat in de loop van de jaren kwijtgeraakt. Na enkele dagen bleken de caravans niet helemaal je van het, dus op 5 januari schoven wij een bungalow op de Beekse Bergen binnen. Daar hebben we uiteindelijk 4 maanden gewoond.

Robin en Ronald zaten in Tilburg op het MBO en Theresialyceum, maar spijbelden naar hartelust in die periode. We hadden namelijk voor het hele gezin een jaarkaart voor het openbaar vervoer aangeschaft in verband met ons versprokkelde huishouden. Daar wisten onze jongste spruiten van 15 en 17 wel weg mee. Letterlijk en figuurlijk. Ze tuften geregeld naar hun vrienden in Voorschoten, terwijl wij in alle onschuld dachten dat ze op school zaten…… hoe blond waren wij?
Onze fotozaak in Den Haag werd na een complete verkoop van de inboedel gesloten, omdat de buurbank graag wilde uitbreiden. Dit was een perfecte samenloop van omstandigheden en wij keken vol spanning uit naar nieuwe uitdagingen. Robbert ging nieuwe bronnen van inkomsten zoeken als vertegenwoordiger en intermediair en ik ging in de zomer van 1997 voor het eerst sinds 24 jaar solliciteren. Het werd een administratieve job bij Woonfonds Hypotheken (nu onderdeel van Achmea), waar ik uiteindelijk 5 jaar heb gewerkt en heel veel geleerd.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen