Autobiografietje - deel 2

Robbert kocht op 1 januari 1974 de fotozaak aan Het Kleine Loo van zijn vader en werd daarmee zelfstandig ondernemer van de winkel, waar de wortels van onze relatie lagen.
Na onze huwelijksreis naar Tenerife betrokken we half mei 1975 ons paradijsje op de Kersengaarde in Voorburg. Eindelijk helemaal samen in onze eigen honk met onze eigen regels en verrukkelijke privacy. Tot grote ergernis van de familie hielden wij strikt de 6 wittebroodsweken in ere en pas daarna waren ze welkom. Want wanneer krijg je daar ooit een tweede kans voor? Ons eerste troetelkindje Lucky was een golden retriever pup. Een hele foute naam, want 2 jaar later moesten we hem al laten inslapen. Hij had een ernstige vorm van HD en we hebben alles geprobeerd om daar iets aan te verbeteren. Helaas … tevergeefs.

We wilden allebei graag kinderen en de voorbereidingen waren in volle gang. Het bleef onze hobby overigens. Ik genoot met volle teugen van elke zwangerschap, kraamtijd, borstvoeding en ontdekte dat ik helemaal in mijn element was.

We konden helaas niet aan de gang blijven, want na 5 jaar waren alle kamertjes vol en de auto ook. Met weemoed heb ik Ronald op zijn eerste verjaardag de allerlaatste keer borstvoeding gegeven.

Robbert en ik waren helemaal tevreden met de ouderwetse rolverdeling. Hij verdiende de centjes en ik zorgde voor huis, kroost, tuin en catering. We waren daarin een uitzondering en kregen geregeld commentaar. Had ik dan geen behoefte aan een eigen carrière? Ja en die had ik ook gevonden in het moederschap. Vloog ik niet tegen de muren op? Nee, want we hadden een voordeur en een achterdeur, dus ik kon gaan en staan waar ik wilde.

We waren een gelukkig gezin. Het was soms druk en vaak gezellig. Kinderen brengen kinderen mee, dus er zaten tussen de middag of om 4 uur vaak wel 7 of 8 kleutertjes in de zandbak of aan de thee met lange vingers. We deden graag spelletjes en op de kleuterschool werd mij gevraagd om dat ook te komen doen. Er waren veel kinderen, die thuis nooit spelletjes deden en zo ook niet konden leren hoe je omgaat met verlies.

Onze vakanties vierden we in eigen land. Het liefst in Brabant, in de bossen. Als de kinderen pret hadden, was onze vakantie geslaagd. Wanneer we over de Moerdijkbrug terug reden, hadden we het gevoel, dat we aan de verkeerde kant woonden. Waarom konden we niet het hele jaar in Brabant blijven?
Onze zoektocht naar een woning in Brabant strandde op allerlei praktische bezwaren. De afstand naar de zaak in Den Haag, de banken stonden niet in de rij om een zelfstandig ondernemer een krediet te verschaffen en waar lagen die idyllische kaveltjes bouwgrond aan de rand van een bos? Huizen tekenen was toen een van mijn hobby’s. We zagen het helemaal voor ons: een vrijstaande houtskelet woning met een kap met wolfseinden……. Helemaal top.
Gelukkig kunnen Robbert en ik dromen, plannen en filosoferen tot diep in de nacht, maar ons ook snel neerleggen bij de feiten als dingen anders lopen. Dus: Brabant droom in de kast en zoeken naar een haalbaar en betaalbaar koophuis in de buurt.

In de zomer van 1986 verruilden wij ons Voorburgse huurhuis voor een koopwoning in Voorschoten. De tip kregen we van vroegere buren en nu goede vrienden, die een paar maanden eerder in dezelfde wijk waren neergestreken. Zo werden we opnieuw buren. We bleven hier de volgende 11 jaar wonen. Een heerlijk huis met vrij uitzicht over een plantsoen en ruimte genoeg voor ons opgroeiend kwartet en het vee.
Na Lucky kwamen Iwan (Newfoundlander), Joyce (Drentse Patrijs), Maloe (kruising dwergpoedel en Maltezer leeuwtje), Tijger, Beauty, Moppie, Fifi, Nikki, Dorus, Boefie en Joris (onze katten). De vissen, konijnen, ratten, muizen, cavia en wandelende takken laat ik even buiten beschouwing. Mijn “carrière” nam een hoge vlucht.

3 opmerkingen:

  1. Ik herken het genieten van het moederschap helemaal! Op dit moment ben ik ook "werkloos" thuis en ik heb het nog nooit zo naar mijn zin gehad. Lekker druk en gezellig, ontzettend genieten van mijn lieve meisjes en alles doen op de manier en het tijdstip dat ik zelf wil, heerlijk....!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. En leuk stukje om te lezen.
    Ik kwam hier via via terecht.
    Vind het stukje over je moederschap heel herkenbaar.
    Ik heb er ook zo van genoten.
    Gr Marianne

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het klinkt allemaal gewoon heel lekker. Eigenlijk klinkt het wel gewoon heel heerlijk! Werken is niet zaligmakend, integendeel: ik denk dat 7 van de 10 vrouwen liever vaker thuis bij de kinderen zitten, is niets mis mee. Mooie kindjes!

    BeantwoordenVerwijderen