Afscheid

In navolging van andere blogsters zal ik hier mijn afscheidswensen kenbaar maken.

Ik wil in een doodsimpele kist in onze hal liggen (3x3, moet kunnen) en dan gewoon in mijn nachtkleedje en zonder sieraden of andere toeters en bellen. Geen kijkglas, een gesloten kist. Bij leven wil ik al nooit op de foto of film, ik vind het vervelend om in het middelpunt van de belangstelling te staan en tenslotte is het nu mijn feestje.

Een kleine groep dierbaren mag zich hier thuis verzamelen rond borreltijd en zij krijgen natuurlijk hun lievelingsdrankjes en hapjes voorgeschoteld. Ik hoop dat er ook nog wordt gelachen. De muziek mogen ze zelf kiezen, maar ik denk dat de cd's Voices 1, 2 en 3 grijsgedraaid zullen worden.

De zwarte auto met kraaien mag mij komen ophalen en afvoeren. Iedereen blijft hier achter en ze kunnen elkaar troosten.

Crematie lijkt me wel wat. Ik heb het altijd koud. Verder dus geen enkele plechtigheid in een rouwcentrum. Weg is weg.

Andere familieleden, kennissen en buren krijgen via een kaart bericht, dat het afscheid in besloten kring heeft plaatsgevonden.

Ik hoop van harte, dat het nog jaren duurt voordat dit scenario uit kast moet worden gehaald. Ik ben van plan nog even te blijven.

10 opmerkingen:

  1. Het was even slikken toen ik dit bijzondere en zeer persoonlijke stukje tekst las.Daar heb je al goed over nagedacht, Ram. Maar het staat er zo zwart op wit op papier. Ongelooflijk, tot in detail bijna uitgewerkt. Ik ben niet zo dapper om dit toe te vertrouwen op deze witte achtergrond met zwarte lettertjes. Maar al schertsend weten we wel de muziek die gedraaid moet worden van elkaar, mij man en ik dan.
    Dat kan ik je wel verklappen. Mijn voorkeur gaat uit naar een heel speciaal nummer uit IJsland: Á Sprengisandi Het gaat over een dapper IJslandspaard dat een woeste watervlakte over moet.

    Rooika

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je hebt gelijk Ram, in België is het heel gewoon dat familie, vrienden en kennissen bij elkaar blijven terwijl de overledene wordt gecremeerd.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Laten we maar hopen dat het nog heel lang zal duren voordat je op deze manier in de belangstelling staat!!

    Liefs van een Noorderling ( voor jou dan he!)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Sorry hoor, maar zoveel prive hoeft nou ook weer niet.
    Stel dat je ernstig ziek bent en je eigen begrafenis/crematie aan het regelen bent en je stuit op dit blog.....heftig hoor.
    Ik persoonlijk kan het niet echt waarderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Beste anoniem,
    Als je mijn autobiografietjes hebt gelezen, weet je hoe dicht ik hierbij was. Niet te snel oordelen, alsjeblieft.
    Een los bericht in mijn blog zegt niet alles over mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Sorry Marja,
    die had ik i.d.d. niet gelezen.
    Ik kwam via via op jouw blog en schrok me rot.
    Als je denkt aan gezellig blog lezen, dan is iemands laatste wensen lezen niet echt leuk.
    En ik blijf erbij dat ik het nog niet wil weten, maar snap het nu wel.
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Een blog is toch niet per definitie gezellig. Ik kom heel uiteenlopende verhalen tegen. Het leven in al zijn facetten. Dat maakt het boeiend en afwisselend.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik lees dit berichtje nu pas. Je hebt er goed over nagedacht. Boeiend om te lezne.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dit had ik ook nog niet gelezen. Simpele uitvaart inderdaad en helemaal volgens jouw wensen. Je hebt gelijk dat je het openbaar maakt, dan kan iedereen die je kent er rekening mee houden.
    Bij mij speelt de levenskringloop, het natuurlijke aspect mee. Ik wil niet in zo'n gifkist met gifbloemen er op, afijn, je hebt het gelezen.
    Verder vind ik het trouwens 'dood'normaal om over te praten, wat kunnen sommigen toch moeilijk doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik vind 't goed om er samen over te praten, zodat de gene die achterblijft weet wat de wensen zijn.

    BeantwoordenVerwijderen