Kinderziektes en startproblemen

Als startende blogger struikel ik over een paar probleempjes.
Het ligt natuurlijk aan mijn gebrekkige kennis, maar zo nu en dan gebeuren er vreemde dingen met mijn berichten. Ze worden bijvoorbeeld ongevraagd vertaald en zien er dan heel bizar uit. Ook geef ik soms een keiharde "enter" tussen 2 regels, maar die weigeren zich te laten scheiden.
Reageren op een ander blog gaat ook niet helemaal vlekkeloos. Kies ik mijn Google profiel, terwijl ik aangemeld ben, dan word ik daar onmiddellijk uitgegooid. Na een nieuwe poging tot aanmelden lukt het niet meer om mijn reactie te verzenden. Dan kies ik ten einde raad voor mijn open ID of naam + URL. Dat plaatst echter mijn profielfoto niet naast de reactie. Ik doe iets fout, maar wat?
Zijn er ervaren bloggers, die mij hierbij kunnen helpen?

Heb ik al mensen aangestoken?

Vrij als een arend
De wind onder je vleugels
Dromen komen uit
(ons buurveulentje Lola; ze is op 16 mei geboren)
Zoveel energie 
Ze is veertien uren jong 
Morgen oud 1 dag
Nog een maand lente 
Fris, groen en vol beloftes 
Schitterend seizoen
Licht, donker, heet en koud 
Afscheid van de zomertijd 
Hout, dat je warm houdt
Er zijn momenten 
Echt geknipt voor een haiku 
De ader slibt dicht
Saampjes tevreden 
Wat zou je liever wensen 
Maar soms niet genoeg

Afscheid

In navolging van andere blogsters zal ik hier mijn afscheidswensen kenbaar maken.

Ik wil in een doodsimpele kist in onze hal liggen (3x3, moet kunnen) en dan gewoon in mijn nachtkleedje en zonder sieraden of andere toeters en bellen. Geen kijkglas, een gesloten kist. Bij leven wil ik al nooit op de foto of film, ik vind het vervelend om in het middelpunt van de belangstelling te staan en tenslotte is het nu mijn feestje.

Een kleine groep dierbaren mag zich hier thuis verzamelen rond borreltijd en zij krijgen natuurlijk hun lievelingsdrankjes en hapjes voorgeschoteld. Ik hoop dat er ook nog wordt gelachen. De muziek mogen ze zelf kiezen, maar ik denk dat de cd's Voices 1, 2 en 3 grijsgedraaid zullen worden.

De zwarte auto met kraaien mag mij komen ophalen en afvoeren. Iedereen blijft hier achter en ze kunnen elkaar troosten.

Crematie lijkt me wel wat. Ik heb het altijd koud. Verder dus geen enkele plechtigheid in een rouwcentrum. Weg is weg.

Andere familieleden, kennissen en buren krijgen via een kaart bericht, dat het afscheid in besloten kring heeft plaatsgevonden.

Ik hoop van harte, dat het nog jaren duurt voordat dit scenario uit kast moet worden gehaald. Ik ben van plan nog even te blijven.

Laat je inspireren


Zoek de verschillen
Streepjescode in duplo
En onbetaalbaar


Samen op de kiek
Vast geen spontane actie
Meer: mise-en-scène


Lichtblauwe druifjes
Worden bijzondere wijn
In lentedromen....


Spring-in-het-veldje
Kun je het voorjaar ruiken?
Nog even geduld


Zoemende hommel
Zoekt vol vastberadenheid
Naar zijn beloning

Gaan de dichtaderen bij jullie ook al stromen? Misschien een haiku over de herfst of de komende feestmaand? Reageer met je eigen schrijfsel en laten we een ware haiku rage op gang brengen. Veel mensen zijn nu toch al in een rijmbui of zouden dat toch moeten zijn ....!

Zeven zonden en zeven deugden

Superbia (hoogmoed - hovaardigheid - ijdelheid)
Avaritia (hebzucht - gierigheid)
Luxuria (onkuisheid - lust - wellust)
Invidia (nijd - jaloezie - afgunst)
Gula (onmatigheid - gulzigheid - vraatzucht)
Ira (woede - toorn - wraak - gramschap )
Acedia (gemakzucht - traagheid - luiheid - vadsigheid)

Prudentia (voorzichtigheid - verstandigheid - wijsheid)
Iustitia (rechtvaardigheid - rechtschapenheid)
Temperantia (gematigdheid - matigheid - zelfbeheersing)
Fortitudo (moed - sterkte - vasthoudendheid - standvastigheid)
Fides (geloof), in Latijnse teksten vaak omschreven als Pietas Spes (hoop)
Caritas (naastenliefde/liefde)

Deze week hebben een paar dappere bloggers een boekje open gedaan over hun eigen zonden. Zelf denk ik dat er van alle zonden en deugden wel een stukje terug te vinden is in ieder mens. De omstandigheden kunnen het slechtste en het beste in je boven halen. Bovendien kun je aan diverse mensen vragen hoe ze jou zien en totaal verschillende antwoorden krijgen.
Ik hoor graag jullie mening hierover.

Seizoenen

Ik ben een lentekind.
Geboren op een zondag in het voorjaar en voor altijd verknocht aan dit seizoen. Ik kan genieten van lange zomeravonden, herfstkleuren en sneeuwlandschappen, maar uiteindelijk is er maar een jaargetijde waar ik euforisch van word.

Ik krijg er enorm veel energie van. Het lengen van de dagen, de eerste groene bladknopjes, de kleuren van bloeiende heesters en zingende, flirtende merels. Verrukkelijk.

Op mijn site heb ik de vraag gesteld of mensen een voorkeur hebben voor het seizoen waarin ze geboren zijn. Dat is vaak het geval. Misschien verklaarbaar vanuit hun jeugd. Herinneringen aan feestjes en cadeautjes zullen automatisch gelinkt zijn aan die tijd van het jaar.

Haikumania

In mijn ziel geraakt
Gevleugelde gedachten
Diepe indrukken
Knalgroene blaadjes
Ontluikende wondertjes
Zo groen en zo fris

Lief klein krokusje
Je blijft me steeds bekoren
In paars, wit en geel
Tulp uit Turkije
Tussen molens en klompen
Teken van lente

Smeltend verlangen
Het voorjaar nadert spoedig
En alles wordt groen
Zachtroze schoonheid
Tere blaadjes zoeken licht
Het duurt maar even

Aaibaarheidsfactor
Vertederend kuikentje
Wij eten straks kip

Kleurige koppels
Hebben elkaar gevonden
De liefde begint
Kleuren in actie
Het resultaat mag er zijn
Eerst nog een eitje

Mijn haiku's

In januari startte ik een voorjaarssite. (inmiddels verwijderd) In diezelfde periode borrelden deze Japanse minigedichtjes in mij op. Puur verlangen naar de lente.
Wollige wolken
Natuurlijke creaties
Van water en lucht
Dappere klokjes
Trotseren winterse kou
En geven ons hoop

Sneeuwvlokken vallen
In het hart van de winter
Krijgt de lente vorm
Levende knuffels
Zo dartel en onschuldig
Net als een klein kind
Mooi Chinees klokje
De eerste lentebode
Wat maak je me blij
Doldwaze kittens
Poezelige schatjes met
Vlijmscherpe klauwtjes
Geel bolletje dons
Nog piepklein en onschuldig
Verteder je ons
Sierlijke zwanen
Twee halzen vormen een hart
Zo zorgzaam en trouw
Kleine tête à tête
Brengt het voorjaar in je huis
Buiten vriest het nog
Sneeuwwitte wereld
Doet verlangen naar voorjaar
Nog even geduld
Vriendschap en liefde
Geven warmte en vrede
In barre tijden

Matsuo Bashô (1644-1694)

Hij wordt beschouwd als de vader van het drieregelig gedicht. Matsuo verbleef jarenlang in een Zen-boeddhistisch klooster in Kyoto, wat uiteraard in zijn poëzie sporen heeft nagelaten. Al tijdens zijn leven had hij vele volgelingen. De invloed van zijn poëzie is tot op heden blijven bestaan. Al gaf hijzelf de volgende raad: "Zoek de weg niet van de ouderen, maar zoek wat zij hebben gezocht."

Dit is een van zijn haiku's:

drijvende wolken
bieden maanbewonderaars
een rustpauze aan

Ik vind het heel subtiel.

En deze:

uitgeput zocht ik
een herberg en vond in bloei
een wisteria

de hele weg geen
levende ziel alleen de
herfstavond die valt

in 't volle daglicht
is een vuurvlieg wel beschouwd
ook maar een insect

Poëziealbum

Op mijn achtste verjaardag kreeg ik een poëziealbum cadeau.
Er werd aan klasgenootjes, leraren en familie gevraagd om een gedichtje te schrijven en het met plaatjes te versieren. Mijn christelijke omgeving leverde over het algemeen zeer brave versjes aan.
Ik heb mijn album nog eens doorgebladerd en een paar versjes gescand.
Een klasgenootje uit 1964 stuurde ik haar eigen versje. Binnen 3 dagen kreeg ik mijn versje retour.
Dat zijn van die leuke dingen.

van mijn oma  
van mijn moeder 
van mijn broertje 
Mijn nichtje stuurde het versje dat onze opa voor haar schreef.
Hij staat niet in mijn album, omdat hij al ernstig ziek was in 1963.
 Als laatste twee de versjes van Ellen aan mij en van mij aan haar.

Heerlijke nostalgie.

FOBO In(termediair)cidentjes

Er gebeuren soms onverwachte dingen in de business van mijn (v)echtgenoot. Zo bellen klanten uit Verweggistan op de vreemdste tijdstippen en is er nauwelijks peil op te trekken wanneer ze hier arriveren of wat ze precies willen. Een tijdje geleden had een Kongolese klant afgesproken om op zaterdag rond 12 uur een partij goederen te komen afhalen in Ravels. Niets mis mee, want het betrof spullen die in feite al waren afgeschreven. Hij is vrachtwagenchauffeur, handelt tussen de bedrijven door in van alles en nog wat voor zijn familie aan het thuisfront en had dat weekend een ritje Frankrijk – Rotterdam op het lijstje staan. Daar lag Ravels mooi tussenin.
Ik zit de dag ervoor! om 9 uur met boek en eerste kop koffie in staat van ontbinding op de bank en zie een enorme zilveren tankwagen met Franse belettering voor het huis stoppen. Een mooie, donkere man springt aan de passagierskant naar buiten om vervolgens tussen de struiken, door de voortuin, diagonaal naar onze voordeur te lopen. Gelukkig viel het muntje meteen, want dit was niet de eerste keer dat dingen ietsepietsie anders liepen dan gepland. Ik sluit mijn ochtendjas en spoed me naar de deur om in mijn beste ochtendFrans om een momentje geduld te vragen. Linea recta naar de slaapkamer waar mijn voddekopje nog op een oor lag. Hij sprong uit bed, fatsoeneerde zich en verwelkomde zijn veel te vroege klant. De goede man heeft daarna via de garagedeur uitgebreid gewinkeld in onze kelder en kocht zelfs meer dan hij van plan was. Robbert sprintte tijdens die winkelronde naar boven om in een recordtijd van 2 minuten een spijkerbroek en shirt aan te trekken en de broodnodige eerste slok koffie te nemen. Daarna hebben we – onder het genot van een tweede kop koffie - nog minstens een half uur zitten genieten, terwijl de ijverige man verwoede pogingen deed om alle goederen voorin de cabine te stouwen. Hij had Robberts aangeboden hulp zeer beslist geweigerd.
Tegen half 11 was de rust in Ravels weergekeerd en hebben we er samen smakelijk om gelachen. Ik ben vergeten of we toen weer gewoon naar bed zijn gegaan. :)

Polyneuropathie

Als gevolg van exogene toxinen, met name Cisplatine en Furadantine, de maximale dosis bestralingen en een tekort aan vitamine B12 lijd ik sinds enkele jaren aan polyneuropathie.
Er zijn door de neuroloog geen vreselijke dingen gesignaleerd op de MRI van mijn zenuwstelsel: geen tumoren, geen beschadigingen of witte vlekken, slechts een beetje nekartrose (moet kunnen). Een EMG (electromyogram) toonde echter duidelijk afwijkende reacties van spieren en zenuwen aan, voornamelijk in mijn onderbenen. We hadden natuurlijk gehoopt op een diagnose waar een perfecte remedie voor zou bestaan. Dat is helaas niet het geval.
Het spuitje met B12 wordt mij sindsdien maandelijks liefdevol toegediend door manlief en medicijnen die eindigen op “tine” dien ik te vermijden. In de praktijk komt het erop neer dat ik geen wandelingen kan maken, wat zombieachtig met de autopedalen omga en vaak ijskoude onderdanen heb, die beurtelings tintelen, in een kramp schieten of zich in - met gips gevulde - moonboots lijken te bevinden.
Ondanks deze beperkingen geniet ik van het leven en ik realiseer me dat o.a. Cisplatine nodig was om mij erbovenop te helpen. Dus: “kan het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.” Ik houd mij echter van harte aanbevolen als er mensen zijn die nog tips of trucs hebben, die mijn mobiliteit kunnen vergroten. Gooi maar in de groep!

Bijzondere mensen

Soms ontmoet je bijzondere mensen, die een speciaal plekje in je hart verdienen. Ze raken je diep en laten een onuitwisbare indruk achter door wat ze uitstralen, zeggen, ongezegd laten of simpelweg omdat je voelt dat je gewoon jezelf mag zijn. Eén van die bijzondere mensen was mijn oma, de moeder van mijn moeder. Ik geloof niet, dat ik haar ooit iets negatiefs heb horen zeggen. Ze barstte van de levensvreugd en humor en genoot van alle kleine dingen. Ze heeft me heel veel geleerd en meegegeven. Ze is in 1902 geboren en helaas al in 1972 overleden. Oma, je was een topper!
1927 Trouwfoto oma en opa van der Wulp
1941 Opa en oma, Tony, Riet, Jaap, Ton en Greet
1972 Oma bij ons thuis

Zoektocht door andermans verleden

Er werd een enorme verhuisdoos aangeleverd met een opdracht. Alle doosjes, magazijnen, envelopjes en kistjes in die verhuisdoos bevatten dia's met familie- en vakantieherinneringen, die voor het nageslacht bewaard moeten worden. Prima! Daar is het ons bij Foboscan allemaal om begonnen.Wij willen uw herinneringen koesteren en archiveren. Waar krijg je dan zoal mee te maken? Cryptische omschrijvingen, een soort doktershandschrift op een bankenvelop, titels die de lading beslist niet dekken, Je ontdekt sneeuwplaatjes en Westlandse kassen tussen dia’s van Madeira Een echte uitdaging! Na een uurtje of 35, heel veel stof (uche,uche), een baaldag i.v.m. een defecte diascanner en 1466 kleurcorrecties is de klus geklaard. Het resultaat is een CD met alle dia’s in hoofdstukjes verdeeld, voor zover de aanwijzingen duidelijk en/of leesbaar waren. De gescande dia’s zijn weer ingepakt en van titels of jaartal voorzien. Het was een echt avontuur. Zoeken naar overeenkomsten in kleur, jaartal, leeftijd van de kinderen, spiegelbeelden omkeren, winter bij winter en zomer bij zomer sorteren. Een enorme klus waarvan ik heb genoten. Nu maar hopen dat onze klant dat ook doet. :)

Een ram en een geit

De zin en onzin van sterrenbeelden.

Ik heb zomaar wat stukjes van internet geplukt over de ram en de geit. Beide beschrijvingen zouden op mij van toepassing moeten zijn. Ik ben heel benieuwd naar jullie meningen over dit onderwerp.
Het sterrenbeeld Ram wordt beheerst door de planeet Mars. Jaloersheid, strijdlust, vernietigingsdrang, bazig en koppig zijn de negatieve karaktertrekken van een Ram. De goede eigenschappen zijn dat Rammen dynamisch en direct zijn, een positieve houding hebben en snel reageren in en op situaties. De levensles van de Ram is dat zij moeten leren wat hun verlangens zijn zonder daarbij anderen te hinderen.

De Ram is een pionier, een verkenner. Hij is een uitstekende starter, begint aan van alles en nog wat, maar is ook een ster om het uiteindelijk over te doen aan een ander, zodat hij weer aan iets nieuws kan beginnen. Essentieel in zijn leven is het verlangen om in vrijheid zijn mening te kunnen uiten. Rammen zijn geboren leiders. Zij proberen anderen hun informatie door te geven door een andere invalshoek te kiezen om iets uit te leggen.

Een Ram moet niet bang zijn om zijn kracht te tonen als dat nodig is. Als hij het slachtoffer is geworden van geweld, zal angst een grote rol in zijn leven blijven spelen. Wanneer hij zich daarna niet de mogelijkheid gunt om zijn ware natuur te tonen, kan dit leiden tot dwangmatigheid en innerlijke verwarring. Het onderdrukken van zijn natuurlijke drang - vooral als hij iets ten opzichte van zichzelf of anderen wil goed praten - kan ook leiden tot schuldgevoel en lichamelijke kwalen.

De Ram houdt van uitdagingen, die hem dan ook aanzetten tot actie. De geldelijke beloning is minder aantrekkelijk dan het voldane gevoel dat hij krijgt als hij provocaties aangrijpt en zijn tegenstanders in een stofwolk achterlaat. Op school is de Ram ijverig en kan hij niet wachten om met een proefwerk of examen zijn kunnen ten opzichte van zijn klasgenootjes te bewijzen. Hij wil altijd in alles wat hij doet de beste zijn en doet het niet voor minder; hij accepteert zijn eigen excuses niet, ook niet als de rest van de wereld die wel gelooft. Rammen zijn goede vrienden en helpen met dezelfde geestdrift en overtuiging moeilijkheden op te lossen, als waarmee ze hun eigen problemen te lijf zouden gaan.

Een Ram is een extremist, fysiek en mentaal zeer zelfverzekerd en emotioneel. Maar wanneer ze niet voorzichtig zijn en dit te veel uitbuiten, kunnen ze een sociaal buitenbeentje worden en zullen ze zich eenzaam voelen. Als kampioen van de underdog staat de Ram erom bekend te pas en te onpas op het spreekgestoelte te gaan staan. De Ram brengt nieuw elan in zijn omgeving en staat altijd midden in het leven. Hij spoort anderen aan om uit de schaduw te stappen en meer in de schijnwerpers te gaan staan. De Ram is niet kapot te krijgen en zal ook in slechte tijden overleven. Zelfs wanneer hij aan hongerdood ten onder dreigt te gaan, zal hij tegen zichzelf zeggen: 'Dit valt nog wel mee, wanneer komen er nu echt slechte tijden?'

Geiten zijn erg creatief, daardoor zijn ze artistiek vaak erg begaafd. Ze zijn hartstochtelijke en rustige personen. Soms zijn ze een beetje vreemd. Ze zijn bijna altijd zeer oprecht en open. Ze kunnen zich erg goed dingen inbeelden, want ze hebben een grote verbeeldingskracht. Ze kunnen slecht tegen druk. Geiten weten de goede dingen van het leven te waarderen en zijn daarbij romantisch en nostalgisch. Geiten houden niet van agenda's en routines.

Geiten zijn vaak erg perfectionistisch en willen zeker alles op hun eigen tempo doen en niet opgejaagd worden. Ze kunnen zich erg goed inzetten en zijn vaak bij veel erg emotioneel betrokken. Ze hebben veel overtuigingskracht en weten met veel charme de dingen naar zijn hand te zetten. Geiten gaan vaak op een onconventionele manier tegen de bestaande trends in. Ze zijn niet altijd even betrouwbaar. Het is niet dat ze opzettelijk onbetrouwbaar zijn, maar ze zijn onvoorspelbaar en houden graag een slag om de arm, waardoor men niet altijd op hun aankan.

Geiten zijn vaak erg impulsief en kunnen compleet onverwachts voor de deur staan. Geitenkinderen hebben vaak een wat vreemd gedrag. Daardoor zijn ze vaak het middelpunt van pesterijen. Geitenkinderen hebben erg veel ruimte nodig en houden zich vaak bezig met dingen die andere kinderen niet interesseren. De volwassen geit weet moeilijk de regels binnen het gezin te handhaven en verzinnen vaak ter plekke wat hun op dat moment het beste uitkomt. Het zijn goede, maar afwezige ouders die hun kinderen soms net iets te veel ruimte geven.

P.S. Mijn ascendant is Maagd en ik ben een (hout) geit. Wat een janboel!

Wat is geluk?

Zes gooien.
Met schone schoenzolen thuiskomen na een stadswandeling. 
Geen permanentje als je het snoer doormidden snoeit of maait. 
Net op tijd wakker worden op de snelweg. 
Leven in vrede en vrijheid. 
Samen genieten van muziek. 
Voor de open haard met een spinnende kat op schoot. 
Een goede uitslag na een spannend onderzoek. 
Stapels boeken die je nog niet hebt gelezen. 
Mensen met een warm hart. 
Echte vriendschap. 
Een eigen geldje in de loterij. 
Goede nachtrust. 
Rustige buren. 
Boer, Nel, Aas en de 10 in je hand. 
Genieten van wat je wel hebt. 
Met elkaar kunnen praten. 
Samen kunnen zwijgen. 
Mailen met leuke mensen. 
Zo kan ik nog wel honderd dingen noemen…. 
Jij ook?

Vrije, blije kinderen

Dat was het doel van onze manier van opvoeden. Geen taboes, geen heilig moeten. Wel: “Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet”.

Om ze van alles een beetje mee te geven, kozen we voor een protestante basisschool en een katholieke middelbare school. Robbert en ik waren immers een typisch voorbeeld van “Twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen”. Verder waren wij geen echte kerkgangers, maar de eerste jaren werd er nog wel uit de Bijbel voorgelezen en gebeden voor het eten en voor het slapen.

Langzaam maar zeker werden we nonchalanter. In plaats van kopietjes van onze ouders werden we samen volwassen en kozen voor nieuwe paden.

Er werd vroeger bij ons thuis overal open over gesproken en ik wilde dat ook voor ons eigen gezinnetje natuurlijk. Voor onze kinderen was openheid dus vanzelfsprekend, maar buurkinderen waren dat kennelijk niet gewend.
Zo kreeg ik een aantal boze buurvrouwen op mijn pad, die niet begrepen hoe hun zoontjes toch aan dat vreemde tamponverhaal kwamen. En het was nog wel zo simpel: een van de buurkinderen kwam met een doosje OB in zijn hand de kamer binnen en vroeg: “Wat zijn dit voor dingen?”
Tja, ze waren gemiddeld een jaar of 4 …. ik wilde het verhaal niet te ingewikkeld maken en volkomen impulsief pakte ik een glas water en liet daar een tampon in zakken .... nou, dat was meer dan genoeg om de hele bende vol ontzag om de eettafel te verzamelen. Biologieles was verder niet nodig. Soms is het leven zo eenvoudig.

Wij gingen in die tijd op vrijdagavond naar de sauna en Robin is er bijna geboren! Ook namen we in de vakanties alle kinderen wel eens mee. Prachtig om samen met je baby na de hitte van de Finse cabine in het ijskoude dompelbad te springen. Samen gillen van de schrik. We noemden het zelf altijd het “schrompelbad” om voor de hand liggende redenen.

Het is heerlijk om regelmatig van de kinderen te horen, hoe bepaalde muziek in hun herinnering aan bijzondere, harmonieuze momenten gekoppeld is. Laatst liet Ronald me nog een paar nummers horen, die hij via Limewire had opgezocht. “Mam, ik stond in de box en dan was jij om de beurt met ons aan het dansen en we waren allemaal blij. De rillingen lopen over mijn rug wanneer ik deze muziek hoor.”

Ik heb er een paar op YouTube gevonden:



Ingewikkelde kleine meisjes

Vanaf  “Aap … Noot … Mies …” ben ik al verslingerd aan lezen. Tot ergernis van mijn moeder, die niets met boeken had. Voor haar was ik onbereikbaar in mijn boekenwereld. Mijn vader is overigens wel een boekenwurm.

Op zondagmiddag zat ik vaak midden in een spannend boek op het moment dat mijn vader een stukje wilde gaan wandelen. Hij informeerde dan of er nog iemand zin had in een ommetje. Eerst in de woonkamer, waar mijn moeder en broertje zaten, maar dat waren niet van die wandelaars, daarna in mijn kamer waar ik meestal zat te lezen.

Dilemma: het boek is spannend ... ik wil verder lezen; ik wil met pappa mee ... dat is zo gezellig met z’n tweetjes.

Mijn vader reageerde altijd heel begripvol en zei dat ik zelf moest bepalen wat ik liever wilde. Had hij dat maar niet gezegd! Ik weet vaak helemaal niet wat ik wil.
“Ik wil wel mee, maar ik wil ook graag doorgaan met mijn boek.”
“Prima meisje, geen probleem, lees jij maar lekker verder.”

Hij deed zijn jas aan, pakte wat oud brood en pinda’s voor de meesjes en eekhoorntjes en vertrok.
De voordeur sloeg dicht ….. ik werd onrustig .…. hij liep alle 7 trappen af ….. ik werd nerveus ….. kon me niet meer concentreren op mijn boek ….. “arme pappa helemaal alleen” ….. snel mijn jas aan ….. 7 trappen afrennen ….. helemaal overstuur ….. en ja, daar liep hij in de verte ….. “pappa!” ….. hij hoorde me niet ….. “PAPPA!”

Wanneer ik hem dan eindelijk had ingehaald, buiten adem en in tranen, reageerde hij verbaasd en geschrokken. Ik had toch voor mijn boek gekozen?

Och, wat zitten sommige kleine meisjes toch ingewikkeld in elkaar……..

Avontuur in de Randstad

Wij woonden in een flat aan de rand van Den Haag en keken uit over de weilanden richting Leiden. Mijn vriendinnetje Carla en ik gingen graag met kaplaarzen, zakmes en wat lekkers voor onderweg al slootje springend de polder in. Na zo’n slootje of vijf kwamen we bij een klein eilandje met struiken en bomen.
Dat was ons eilandje, besloten wij en doopten het heel origineel Carma. We bouwden een bruggetje van boomstammen en voelden ons echte pioniers.

Een enkele keer namen we een pan, aardappels, boter en zout mee. Dan maakten we een vuurtje en bakten een paar aardappelschijfjes. Nergens smaakte dat zo lekker als op ons eigen eilandje, ook al waren ze half rauw en half verbrand. We genoten ook als we op ons rug in het gras lagen en elkaar vertelden wat we allemaal voor dieren of gezichten in de wolken konden ontdekken. 

Het was helemaal te gek, wanneer het weer plotseling omsloeg. Donkere wolken, aantrekkende wind, regen en een dreigend onweer. We hadden natuurlijk geen mobieltjes en wisten dat er thuis ongerust op ons werd gewacht. Bij thuiskomst voelden wij ons heldinnen. Drijfnat, koud, moe, maar zo ongelooflijk voldaan.

Onze moeders waren alleen maar blij, dat we weer heelhuids thuis waren en snapten niet echt wat ons nou zo aantrok in die natte, koude poldertochten. Ach, we zochten gewoon een beetje avontuur als tieners in een nieuwbouwwijk.

Autobiografietje - deel 10

Sinds maart 2008 hebben we afscheid moeten nemen van een aantal dierbaren; soms volkomen onverwacht. Onze jongste zoon heeft het erg moeilijk. We zien onze kleindochter veel te weinig. En we kwakkelen met wat kwaaltjes en beperkingen.

Maar:
Het gaat goed met mijn geweldige vader
Onze dochter geniet met Hummer en is bezig met een eigen website.
Richard en Asha wonen, werken en prediken samen in hun nieuwe stad Hoensbroek.
Robin en Vicky hebben beiden prachtig werk en stralen geluk en tevredenheid uit.
Ronald is aan het vechten voor een betere omgangsregeling met zijn dochter Marissa.
Wij zijn al bijna 40 jaar gelukkig samen.
Mijn broer is opa geworden van een gezonde kleindochter Jaimy.
Mijn controles verlopen goed en de artsen zijn positief en tevreden.
We hebben geweldig lieve familieleden en vrienden.
En zo kan ik nog wel even doorgaan ...............
Dus:
Carpe Diem en Count your blessings

Autobiografietje - deel 9

Meestal zijn verjaardagen, Kerst, Vaderdag, Moederdag of Oud en Nieuw de momenten waarop een gezin zich verzamelt. Dat is in het geval van onze oudste zoon Richard en zijn vrouw Asha onmogelijk. Dit soort dagen betekenen niets voor Jehova’s Getuigen en worden dus niet gevierd.
We hebben zelf een moment gecreëerd om het hele spul bij elkaar te brengen en organiseerden een familiedag rond de langste dag. In 2006 lukte dat niet helemaal, maar op zaterdag 30 juni 2007 waren alle Boogjes op de Jachtweg verzameld. Hiep, hiep, hoera.
En er was groot nieuws: Ria was in verwachting. Wij werden daar even stil van…………… Ik ben dol op baby’s, zoals jullie inmiddels weten, Robbert trouwens ook. Maar was dit wel goed nieuws? We wisten niet goed hoe we moesten reageren. Natuurlijk feliciteerden we hen, maar tegelijk spraken we onze zorgen heel voorzichtig uit. Het lag allemaal zo gevoelig. Ronald is namelijk eind oktober 2006 uit nood bij Ria ingetrokken, omdat hij niet langer bij zijn broer in huis kon blijven wonen. (terecht, want Robin en Vicky wilden privacy) De relatie is verre van evenwichtig, ze kampen met psychische en emotionele problemen en zijn werkeloos. Ria heeft al een kind uit een eerdere relatie. Sander is autistisch en heeft ADHD.
Het was een dubbel gevoel. Wij wilden dolgraag opa en oma worden, dat wel.

Enfin, we hebben al voor hetere vuren gestaan. Komt tijd, komt raad. Intussen kwam mijn eetlust terug en vlogen de verloren kilo’s er weer aan. De controles bleven spannende momenten. “Probeer te ontzorgen”, zei Dr. Martens. Ja, ja, we doen ons best. I am still living in borrowed time. We moesten leren om weer vooruit te kijken en afspraken te maken voor de volgende maand of volgend jaar.

Op 24 februari 2008 werd onze kleindochter Marissa geboren. Eind maart kreeg Ronald de sleutel van zijn eigen flat in dezelfde wijk als Ria, Sander en Marissa. Het ging echt niet langer zo. Dit was toch een heel ander soort grootouderschap dan wij ons hadden voorgesteld.

Maar wij blijven onze zegeningen tellen!

Autobiografietje - deel 8

Dit wil ik ook nog even kwijt om de gaten in deel 7 te vullen:
Ik heb ongelooflijk veel mazzel, dat ik in dit land woon. De gezondheidszorg is hier perfect; zeker op het gebied van kanker. Er is geen broodnijd tussen ziekenhuizen of artsen. Ik ben zonder enige aarzeling doorgeschoven van Turnhout naar Antwerpen en via Leuven weer terug. Mijn gezondheid had prioriteit en alles werd uit de kast gehaald. Een VIP behandeling.

De reacties van vrienden, familie, kennissen, buren, dorpsgenoten en vrienden van vrienden hebben mij veel geleerd, verwarmd en opgetild. Ik schreef al: “Ik had nog geen idee wat een impact dit alles op mijn omgeving zou hebben”. Het heeft me geschokt en wakker geschud. Het is soms benauwend om te beseffen hoeveel ogen er op me gericht zijn, want ik ben niet zo dol op aandacht en word daar behoorlijk verlegen van. Het is ook griezelig om een soort voorbeeld te zijn. Ik mag nu niemand meer teleurstellen, terwijl ik natuurlijk niets in eigen beheer heb.


Mijn (v)echtgenoot is mijn grootste held. Florence Nightingale valt erbij in het niet. Ken je het gevoel: met gesloten ogen achterover te vallen en weten dat je wordt opgevangen? Ik wilde vroeger alles zelf doen en het beheer en de controle houden. Ik heb geleerd om los te laten. Robbert deed werkelijk alles. Huishouden, boodschappen, koken, verplegen, opbeuren, troosten, luisteren, contacten met iedereen onderhouden en mij overal naar toe rijden.

Lieve schat, ik hou al van je sinds 1971 en het wordt alleen maar meer.

Autobiografietje - deel 7

De pijnstillers werden alsmaar sterker. Morfinepleisters, pillen, nog kwam de pijn erbovenuit. Ik was compleet groggy van de opiaten en moe, zo verschrikkelijk moe. Bezoek, telefoontjes, bloemen, mailtjes en kaarten stroomden binnen. Jeetje, ik had nog geen idee wat een impact dit alles op mijn omgeving zou hebben.
Ik had altijd geroepen:”Als ik kanker krijg, ga ik nooit aan de chemo! Ik ga liever gewoon dood”. Het is zo mensonterend. Te vaak gezien en van dichtbij meegemaakt. CHEMO was mijn grootste nachtmerrie.
We hebben heel veel gepraat. Met artsen, vrienden en familie, maar vooral met elkaar. Als ik niets deed, zou de pijn alleen maar toenemen en was het binnen enkele maanden afgelopen. We hebben bij de notaris en huisarts euthanasieverklaringen getekend.
Ik ben niet bang voor de dood. Nooit ziek geweest - 52 heel gelukkige jaren gehad – schiet mij maar lek! Daar dacht mijn omgeving toch heel anders over. Ze respecteerden mijn besluit, maar ik mocht eigenlijk helemaal niet weg …..…... Mijn vader en mijn man hebben uiteindelijk de doorslag gegeven. Alleen al voor die twee mocht ik de moed niet opgeven. Na een paar weken besloot ik - met de moed der wanhoop - de behandeling een kans te geven. Ze haalden opgelucht adem.

Vanaf half april tot eind mei kreeg ik alle weekdagen bestraling in Turnhout en 1 op de 5 dagen een chemokuur. In het begin kroop ik de tafel op en moest door 2 mensen ondersteund worden als ik door de gang naar de chemo afdeling hobbelde. Ik zag de wereld aan voor een doedelzak, zo ziek als een hond en zo slap als een vaatdoek. Waarom mocht ik niet gewoon in een hoekje gaan zitten en met rust gelaten worden? Na 3 weken heb ik de chemo uit het pakket laten halen. Ik zou doorgaan met bestralingen en wat ze maar wilden, maar 3 keer chemo was mijn limiet. De radiotherapeut stemde hier schoorvoetend mee in. Hij zag waarschijnlijk heel goed, dat ik op mijn tandvlees liep.

Half mei begon het tij te keren. Op de scan bleek dat de tumor slonk, de pijn was onder controle en ik begon als een speer mijn medicatie af te bouwen. Elke dag een pilletje minder, pleister 100 vervangen door 75, daarna 50 en 25. Ik wilde mezelf weer terug. Weg met die zombie! Op 25 mei verwijderde ik mijn laatste pleister. Joepie!

Dr. Martens, de radiotherapeut, had een onderonsje gehad met zijn leermeester Professor van Limbergen in Leuven. Omdat ik zo goed reageerde op de bestralingen, kreeg hij mij voor een VIP behandeling in het UZL ertussen geschoven. Het moest allemaal snel gebeuren. Het totaal van alle soorten bestraling moest binnen 55 dagen worden gegeven. Dag 1 was 17 april …. de tijd drong…..
Op 29 mei werd ik in het UZL opgenomen en de dag erna werd onder narcose mijn “UFO” geplaatst. Inwendige driedimensionale brachytherapie. Ik lag in een kamertje met naast mij het “Moederschip”, dat logisch met draden aan mijn “UFO” was verbonden. De bedrading werd gecontroleerd door een fysicus en de computer in de gang werd ingesteld door een programmeur. Mijn 62 uren gingen in. Elk uur werd er 20 minuten intensief bestraald. Piepjes gaven de tijd aan, iedereen moest de kamer uit en de deur ging hermetisch op slot.
Ik was de 45ste patiënt ter wereld, waarbij deze behandeling tegen baarmoederhalskanker werd toegepast. Nou dan ben je een VIP hoor, neem dat van mij aan. Ook een ZEP (zeer eenzaam persoon). De telefoon was mijn lijn met de buitenwereld. Lezen of puzzelen lukte niet. De tv kon me niet boeien. Recht tegenover mijn bed hing een grote klok, die ook nog eens luid tikte. KUTKLOK. De minuten kropen voorbij. Ik lag op mijn rug vastgepind met een ontzettende spannende “broek” van bruine tape. We hebben allemaal wel eens onze fantasieën, maar dit avontuur was in mijn stoutste dromen nog niet voorgekomen.
Zondagmorgen om half 7 zaten alle 62 uren erop en 3 uur later werd ik (zonder verdoving) verlost van mijn “5e kind”. Nou; dit exemplaar mochten ze houden en ik heb ook niet getrakteerd op beschuit met muisjes. Lekker puh! Robbert kwam mij halen en om 1 uur waren we thuis. Heerlijk .. zalig .. verrukkelijk .. thuis bij mijn man. Het was lente, de vogels floten, de zon scheen.

In verband met het krappe tijdschema moesten de resten van wat een mens aan bestraling mag hebben voor 12 juni worden gegeven. Na een heleboel knap rekenwerk van Dr. Martens spraken we af, dat ik meteen die maandag na thuiskomst aan mijn laatste 7 porties zou beginnen. Die werden puur op de lymfeklieren gericht. Voor alle zekerheid. Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, wie mag ik een zoentje geven? Ik kon de hele wereld wel zoenen na die allerlaatste bestraling.
We namen de 12de een grote doos bonbons mee voor al die schatten van verpleegsters van Radiologie. In het aansluitende gesprek met Dr. Martens vroegen we of dit alles alleen maar palliatief bedoeld was of mochten we nu heel voorzichtig op iets meer hopen? Ja, dat mochten we. De tumor was niet meer op de scan te vinden. Ik hoorde misschien wel bij die 10%, die stadium IVa overleven. Dat zou natuurlijk in de komende maanden en jaren pas worden bewezen. Controles bleven belangrijk. Hoe langer het goed blijft gaan, des te groter de kansen worden. Logisch.
Dertien kilo lichter en met beschadigde darmen begonnen we - stapje voor stapje, dag na dag - weer voorzichtig te genieten. Het duurt lang voor je de zorgen een beetje kunt vergeten en voordat je je lijf weer een beetje vertrouwt. Maar allemachtig: IK BEN ER NOG.

Autobiografietje - deel 6

We hebben geen seconde spijt gehad van onze emigratie. Huis, tuin, ruimte en uitzicht waren de eerste verrukkingen natuurlijk, maar we blijken ook nog eens supertoffe en vriendelijke buren te hebben. Ben je buiten aan het klussen of tuinieren ….. komen ze een babbeltje maken …. zit je met een vraag of een probleempje ……. ze helpen meteen …. dakgoot leeghalen …. sterfputje schoonmaken ….. stroom inschakelen na kortsluiting … kennen jullie een goede schilder, metser of wat dan ook? …… ze hebben altijd wel een schoonbroer of neef, die thuis is in die handel.
De “geburen” zijn superactief. In juli en oktober zijn er grote feesten in een tent met spelletjes, muziek, hapjes en drank. Buurtkinderen gaan ieder jaar met een bus naar de Efteling. Er worden allerlei wedstrijden en tombola’s georganiseerd waarvan de opbrengst naar een goed doel gaat. Met oud en nieuw is er (gelukkig) geen vuurwerk, maar tussen 12 en 3 kunnen we terecht bij een vuurkorf op de hoek van onze straat. Iedereen neemt dan een fles of hapje mee naar buiten en proost op het nieuwe jaar. Half januari zien we elkaar in het “Boshuis” en doen alles nog eens dunnetjes over. http://www.toerismeravels.be/NL/boshuis.htm

We werden uitgenodigd door een vriendin. Ze had een prijs gewonnen, die bestond uit een week wintersport in Hochmontafon in de Gargellen. We hadden een prachtig appartement en er lag prima sneeuw voor de fanatieke skiërs.

Helaas had ik toen al maanden last van toenemende pijn rechtsonder in mijn rug en blaasklachten. Maar met 6 pijnstillers per dag was het redelijk vol te houden. Er waren foto’s gemaakt en gelukkig bleek mijn hele skelet in prima conditie te zijn. Daar kon ik wel 80 mee worden! Fysiotherapie en antibiotica hielpen niet. Na thuiskomst stond controle van de binnenboel als volgende op het lijstje.
De lente was net begonnen toen onze wereld instortte. PAP5 klinkt zo onschuldig. Ik werd diezelfde donderdag opgenomen in het UZ in Antwerpen. Diagnose: baarmoederhalskanker (IVa) met uitgroei in blaas, darmen en rugzenuw. Niet operabel. Professor Tjalma stelde voor om palliatief te behandelen, 5 x 5 bestralingen en 5 chemokuren met de bedoeling om de tumor te verkleinen en de pijnklachten te verminderen.
Vijf dagen later werd ik 52.

Autobiografietje - deel 5

We gleden de 21ste eeuw binnen en onze kinderen werden volwassen, althans voor de wet…….
Soms was het een beetje tobben met die teerbeminde nazaten.

Onze dochter woonde samen met haar nieuwe vriend in Wassenaar. Richard was gestopt met studeren en met zijn baan bij CMG en volgde lessen in de Waarheid. Robin was gestopt met het MBO en volgde de interne politie opleiding in Heerlen. Ronald doubleerde een keer teveel en moest zijn HAVO in deelcertificaten zien te halen.
O ja, ik was inmiddels van baan veranderd. Ik werd persoonlijk assistente van de commercieel directeur van Verbunt Wijnkopers. Bij deze turbulente firma met zeer bijzondere managers ben ik 3 jaar blijven plakken. Weer veel geleerd in diverse opzichten.

Eind 2004 lag er nog maar 1 ei in ons nest en ik ging voor de lol huisje shoppen op internet. Daar struikelde ik over een huis in Ravels met zoveel vierkante meters, dat ik achter mijn pc al begon te zweven. Dat kon toch niet waar zijn? Het huis kostte evenveel als het onze in de Markenstraat en het was 4 keer zo groot….. We gingen even kijken en werden op slag verliefd. Wij rekenen, tekenen, piekeren en informeren: waar zat het angeltje? Robbert huurde in die periode een opslagruimte bij Shurgard en betaalde daar 400 euro per maand voor. Het huis in België had 200 vierkante meter kelderruimte. Dus ..…jeetje ….. ja …... wij gingen zelfs geld besparen ….. toch? Wij kochten het huis en zetten dat van ons in de verkoop. En dan maar wachten op kijkers en kopers, nietwaar? Al met al zijn we anderhalf jaar met 2 huizen blijven zitten. Dat was een heel duur geintje.
In april 2005 emigreerden Robbert, Ronald en ik. Het gras in Tilburg groeide echter gewoon door en ook de spinnen zagen het daar wel zitten. Twee huizen, twee tuinen en twee hypotheken. Ik kan het iedereen afraden.

2005 en 2006 waren in meerdere opzichten tropenjaren met nieuwe liefdes, heftige gebeurtenissen, zorgen en verdriet. Een goede vriend werd ziek en overleed binnen enkele maanden en veel te jong. Nog zoveel plannen. Op een nare manier verloor ik mijn baan en buiten het emotionele aspect kwam dit financieel ook vreselijk ongelegen. De peettante van Robbert - laatste van haar generatie - overleed plotseling aan een beroerte. In een klap een dierbaar mens verloren en ontelbare historische anekdotes.
De relatie van onze dochter strandde en beide partijen moesten helemaal opnieuw beginnen. Zo verloren we voor de tweede keer een schoonzoon na 5 jaar.
Richard koos voor de Waarheid en vond zijn toekomstige vrouw Asha. We genoten van hun heerlijke prille liefde en hadden tegelijk moeite met hun keuze, die in onze ogen onvrijheid inhield. Robin werd hoofdagent en woonde eerst alleen in zijn eerste eigen huisje. Tot Vicky langzaam maar zeker bij hem introk.
Ronald moest voor 1 januari 2006 hals over kop terug naar Nederland en werd tijdelijk in het huis van Robin geparkeerd. Hij bleek namelijk buiten de nieuwe zorgverzekering te vallen als hij (volwassen man zonder studie of werk) bij ons in België bleef wonen. Hectische tijden ……
Wat waren wij opgelucht toen we in de zomer van 2006 eindelijk de sleutel aan de nieuwe bewoners konden overhandigen. We begonnen ons huizentrauma te verwerken en gingen nu pas echt genieten van ons Vlaamse thuis.

Autobiografietje - deel 4

We waren inmiddels “deskundig” op het gebied van onroerend goed en liepen naast onze schoenen van trots. Toch kriebelde het nog steeds aan onze Brabantiusklier…………
We bestelden een aantal brochures met nieuwbouwprojecten in Tilburg en vonden een prima locatie. Het huis zelf vonden we niet bijzonder, maar het uitzicht en de ligging aan het Wilhelminakanaal waren helemaal top. De bouw zou in januari 1996 starten en de oplevering was rond oktober gepland. Prachtig!
Tegen die tijd was het de bedoeling, dat Richard een studie in Delft had opgepakt en op kamers woonde, zodat wij met de jongste 2 naar het zuiden konden verkassen. We tekenden eind 1995 de koop- aannemingsovereenkomst en zetten ons huis in Voorschoten te koop. Natuurlijk moesten wij in de loop van 1996 ook ons studentenpand in Amersfoort verkopen, maar dat was geen punt. Het kwam voor de jongelui ook heel goed uit; ze wilden een eigen flat zonder medehuurders.
Daarna liepen sommige dingen een beetje uit de hand:
1. Richard zakte op een tiende punt voor zijn VWO examen. Oeps, foutje.
2. De kopers van ons huis wilden er uiterlijk 31 december 1996 intrekken. Geen punt, dachten wij.
3. De bouw van ons nieuwe optrekje stagneerde en de oplevering zou pas in het voorjaar van 1997 plaatsvinden. Dubbel oeps!
Kerst 1996 vierden wij tussen de verhuisdozen en op de 31ste waren al onze meubels door de verhuizers opgeslagen. (per abuis waren ook mijn volle nachtkastjes met ondergoed en pantykousjes verdwenen) Maar goed, daar heb je Zeeman voor. De overdracht vond plaats en wij waren dakloos. Pappa, mamma, 3 zonen, 2 honden en 2 katten. Zielig, hè?
Wij verhuisden Richard naar familie in Voorburg, aangezien hij 6 VWO nog een keertje moest doorlopen en gooiden onze huisdieren even bij goede vrienden binnen. Die nacht sliepen we in een motel en op Nieuwjaarsdag ging de hele karavaan inclusief opgehaald vee naar Brabant. Het vroor 20 graden en we sliepen in twee geleende caravans in de Gorpse bossen. Ik heb daar toen een diepvriesverslag van geschreven, maar helaas zijn we dat in de loop van de jaren kwijtgeraakt. Na enkele dagen bleken de caravans niet helemaal je van het, dus op 5 januari schoven wij een bungalow op de Beekse Bergen binnen. Daar hebben we uiteindelijk 4 maanden gewoond.

Robin en Ronald zaten in Tilburg op het MBO en Theresialyceum, maar spijbelden naar hartelust in die periode. We hadden namelijk voor het hele gezin een jaarkaart voor het openbaar vervoer aangeschaft in verband met ons versprokkelde huishouden. Daar wisten onze jongste spruiten van 15 en 17 wel weg mee. Letterlijk en figuurlijk. Ze tuften geregeld naar hun vrienden in Voorschoten, terwijl wij in alle onschuld dachten dat ze op school zaten…… hoe blond waren wij?
Onze fotozaak in Den Haag werd na een complete verkoop van de inboedel gesloten, omdat de buurbank graag wilde uitbreiden. Dit was een perfecte samenloop van omstandigheden en wij keken vol spanning uit naar nieuwe uitdagingen. Robbert ging nieuwe bronnen van inkomsten zoeken als vertegenwoordiger en intermediair en ik ging in de zomer van 1997 voor het eerst sinds 24 jaar solliciteren. Het werd een administratieve job bij Woonfonds Hypotheken (nu onderdeel van Achmea), waar ik uiteindelijk 5 jaar heb gewerkt en heel veel geleerd.

Autobiografietje - deel 3

In 1987 vroegen we via de onderwijsinspectie een extra week herfstvakantie aan voor onze kinderen. We kregen groen licht en vierden ons twaalf en een half jarig huwelijk met z’n zessen op Tenerife. Ze waren toen 11, 9, 7 en 6 jaar oud. Het was hun eerste vliegreis en ze vonden het geweldig. We huurden een jeep, bezochten de vulkaan, de botanische tuinen en de plek waar we onze huwelijksreis hadden doorgebracht: Puerto de la Cruz.

De volgende buitenlandse reis met het hele gezin was 2 jaar later. Een supervakantie! We gingen met de autotrein naar Zuid-Frankrijk. Eerst naar Narbonne en vervolgens met de auto naar Moulin du Roc in St. Julia-de-Bec. We bezochten kasteelruïnes uit de periode van de vervolging van de Katharen o.a. Château de Peyrepertuse. Dit was voor herhaling vatbaar en gelukkig konden we in 1990 voor de tweede keer naar Moulin du Roc. Nu hadden we mijn broer en schoonzus met de 2 kinderen zo enthousiast weten te maken, dat ze met ons meegingen. Dus 2 auto’s op de trein en met z’n tienen naar Ed en Joep; dit waren namelijk de gastheren en twee vrienden van ons. Het was oergezellig!

Intussen werkte Robbert keihard in de winkel (60 uur per week) en deden we samen de boekhouding. De oudste twee zaten inmiddels op de middelbare school, ik volgde een computercursus en het leven was goed…….??
Helaas is mijn moeder in september 1990 veel te vroeg overleden, ze was net 61. Ze heeft de strijd tegen de ziekte van Kahler (een vorm van beenmergkanker) verloren.

In 1994 slaagde onze dochter voor het VWO en wilde dolgraag dierverzorging studeren aan het MBO in Barneveld. MBO vragen jullie je af? Is dat niet een stapje lager? Ja, dat klopt. Ze wilde echter dolgraag de praktijklessen volgen op die specifieke school en stond liever tot haar oksels in de mest, dan te moeten leren hoe ze manager werd van het hele zooitje. Ze wist altijd heel goed wat ze wilde. Enfin, wij piekeren over de afstand Voorschoten – Barneveld, de mogelijkheid van kamerhuur in die buurt, de kosten, enz. Nou wilde het toeval, dat ze verkering had met een jongen, die op kamers zat in Hilversum en het daar helemaal niet naar zijn zin had.

En ineens kreeg wij een heel brutaal idee: als we nu eens een huis kopen tussen Hilversum en Barneveld en ze gaan daar samen wonen, terwijl de andere kamers aan studenten worden verhuurd? En zo geschiedde ..… we zetten ons eigen huis in als borg, overtuigden de bank van ons kloppende rekensommetje en kochten een pand in Amersfoort. Beetje verbouwen, beetje verhuizen, advertenties zetten en zowaar in september was het huis volgeboekt. O ja, ook nog een voortuin aangelegd, omdat uit de aktes bleek dat 6x6 meter stoep voor de voordeur bij het huis hoorde. Dat is zonde, dus grasmat en leuke struikjes erin en een paadje naar de voordeur. We hebben ontzettend veel geleerd van dit project en genoten natuurlijk! Menigeen fronste zijn wenkbrauwen of zuchtte diep en ze vroegen zich allemaal af of wij wel beseften, waar we mee bezig waren. Wij dachten persoonlijk van wel.