Kleine update

Robbert is van plan nog meer te schrijven over onze belevenissen. Ik zal alvast proberen om in het kort de laatste week samen te vatten.

Vanaf vrijdagavond werd ik tweemaal daags bezocht door lieve thuiszorgdames. Ze verzorgden me prima en wij hoefden voorlopig alleen maar toe te kijken en te leren.
Zielsgelukkig dat ik thuis was, genoot ik van het mooie weer en het uitzicht. Bovendien was ik nog steeds heel stil van alle aandacht en liefde die ik mocht ontvangen. Ik zweefde een beetje.


Intussen genas mijn ritssluiting perfect en kregen mijn plasjes steeds lichtere goudtinten, nou ja, die van mijn (sto)maatje. Dat zat dus wel snor.
De krammen mochten eruit. Dinsdagmorgen de ene helft en donderdag de rest. Stiekem bleek er gisteren nog 1 verstekeling te zitten, maar die is vandaag bij zijn kladden gevat.

Wat helaas niet lukte was slapen en eten. Ondanks mijn vertrouwde Zopiclone kreeg ik met moeite drie uurtjes geklokt en was dan klaarwakker, maar doodmoe. Niets smaakte me en ik was misselijk van vermoeidheid. Zo sterk je natuurlijk niet aan, dat snapte ik ook wel. Maar wat moest ik dan?
We belden de huisarts en zij schoot onmiddellijk te hulp met zwaarder geschut. Twee nachten van 7 uren kunnen maken. Tel uit je winst. De eerste pil nam ik om 8 uur, zo snakte ik naar slaap. Dat was niet slim, maar ja ….
Ik eet nu piepkleine porties en die blijven keurig binnen. Eten is nooit mijn hobby geweest, maar nu moet ik wel.
Robbert heeft vrijdag supermarkten geplunderd en onze koelkast barst nu uit zijn voegen. We boksen nu op tegen houdbaarheidsdata. Het moet niet gekker worden.

De verkoopster


Heel fier tussen potten en pannen
Mocht zij deze winkel bemannen
Echt puur kwaliteit
Doorstond toen de tijd
Verwachtingen zeer hoog gespannen

Maar als ze dan later ging trouwen
Mocht zij echt haar baantje niet houwen
Ze kreeg haar ontslag
Men zei haar  gedag
Dat zou haar nog heel lang berouwen.

Zwijmelen op zaterdag 258




Ik weet dat ik het nummer al eens geplaatst heb, maar dit duet is toch weer anders.



Dit is overduidelijk enkele jaren later:



Geniet van het weekend, zwijmelaars.

Heel eventjes

Lieve allemaal,

Voorlopig blijf ik nog even onder de radar en werp me geheel op mijn herstel. Mijn held heeft jullie keurig op de hoogte gehouden en kon zo ook zijn ei kwijt. Hij laat ongetwijfeld nog van zich horen.

Jullie ongelooflijke support heeft ons diep geroerd en heel erg goed gedaan. Duizendmaal dank.
Sinds vrijdag ben ik thuis en kon dus genieten van zon, uitzicht en herfstkleuren. Zo helend.

Twee maal daags komt er een lieve dame van de thuiszorg langs om ons te assisteren en we leren iedere dag bij.

Dikke knuffel van ons allebei.

PS Alle post wordt door ons opgehaald bij het ziekenhuis. Het komt allemaal in orde.

De visser


Er was eens een man uit Oostende
Die daaglijks de zeeën verkende
Hij had vistalent
Men noemde die vent
“Een echte Oostendse legende”

Zwijmelen op zaterdag 257




Nog een voorgeprogrammeerde zwijmel:
Barbra met “The way we were”.



Fijn weekend allemaal.

Marja 3

Lieve allemaal,

Eindelijk kan ik een goed bericht de wereld insturen!!

Na een paar onzekere dagen waarin bijvoorbeeld de bloedwaardes als een jojo heen en weer gingen, lijkt er nu enigszins rust te ontstaan.
Natuurlijk had ik jullie eerder willen informeren maar de wisselende uitslagen en ook hoe Mar zich voelde zorgden ervoor dat ik even gewacht heb.

Gisterenmiddag toen ik met Ronald bij haar was vertelde ze me dat ze `s-morgens een beschuitje had gegeten met daarbij een kopje thee. `s-Middags idem dito. Toen kwam het belangrijkste! Alles was binnen gebleven!!! Ook zei ze dat ze naar het toilet was geweest. (Nee, voor een plasje hoeft dat niet meer).
Dit alles bleek een bijzonder goed bericht te zijn voor de chirurg en zijn 4 assistenten in opleiding. Mijn meisje háát dat soort momenten, al die gluurders!.
Gezien de terugloop van de slechte bloedwaardes èn voorgaande besloot hij dat ze weer alles mocht eten en drinken. Alles, vroeg ze? Als dat zo is zou ik nu een moord doen voor een cola! Helaas was die er natuurlijk niet maar......... een kwartier later kwam een verpleegster, in opdracht van de chirurg,een flesje cola brengen hetgeen vanmorgen opnieuw geschiedde. Dus zo kan het ook in de verpleging! Hulde.

Vanmiddag natuurlijk weer naar haar toe. Ze vertelde me dat ze om kwart voor 12 de gang op was gegaan om een klein stukje te lopen in de hoop dat ze de kinesiste tegen zou komen om te laten zien van "kijk mij nou!" En ja hoor, die kwam de gang oplopen. Alsof Mar dat niet gepland had. De boef.

Natuurlijk is ze na 12 dagen vasten verschrikkelijk zwak maar toen ik vanmiddag weer haar pretoogjes zag wist ik dat ze gaat vechten voor het herstel.

Oh ja, ook dat moet nog even vermeld worden. Ze is van kamer veranderd en ligt nu op 317 op een 2 persoonskamer.  (We hadden niet betaald voor een 1 persoonskamer :-) )  De wijziging is goed verwerkt want de eerste lieve kaarten zijn op 317 bezorgd.
De post die vandaag bij mij thuis is gebracht neem ik morgen mee.

Iedereen hartelijk bedankt voor de kaartjes, brieven, mailtjes en medeleven. Het is voor mijn meisje en mij een grote steun.

Marja 2

Lieve bloggers en lezers,
Even een 2e berichtje over de operatie van Marja.

Op de afdeling Intensieve Zorg ging alles zo voortvarend dat ze donderdagmiddag naar de kamer mocht. Naar mijn idee veel te vroeg want al tijdens de voorbereidingen voor het overbrengen constateerden ze dat ze toch meer rust nodig had en niet op een kamer voor 2 of meer personen gelegd mocht worden…..

Eenmaal op de kamer was het de bedoeling dat het bergopwaarts zou gaan. Helaas is er nog weinig vooruitgang.
Doordat ze constant misselijk is (regelmatig gaat het mis) en zelfs water teveel is, moet ze het alleen hebben van het infuus wat de glucose toedient.

Zelfs vanmiddag nog toen ik bij haar was en ik dacht dat we op de goede weg waren omdat ze rechtop in bed zat en ik haar er beter uit zag zien dan gisteren.
Opeens ging het compleet fout. Ik zal jullie de details besparen maar ik was “blij” dat ik bij haar was om de eerste ellende op te ruimen.
Na 20 minuten zakte ze terug in de kussens en was totaal gesloopt. Gelukkig had ik in de tussentijd de hulp gekregen van de verpleegster en konden we haar en de omgeving fatsoeneren.

Schat, ik ben zó moe en wanneer houdt het nou eens op!” zei ze.
Oh, wat kon ik dat zo goed begrijpen. 6 Dagen geen eten, water wat weer retour komt, ja daar wordt een mens wanhopig van. Natuurlijk begrijpen we dat de ingreep zeer drastisch is geweest en dat alle inwendige wonden moeten helen voor ze weer wat voedsel tot zich kan nemen maar breng het maar eens op als je zo ziek bent.

Ik houd heel veel van je” zei ze tegen me toen ik afscheid nam. En als je dan je meisje uitgeput ziet liggen doet dat pijn, veel pijn.

Natuurlijk had ik liever betere berichten laten horen maar helaas.

Op verzoek van diverse lezers hieronder het adres van het ziekenhuis;

AZ Turnhout Sint-Elisabeth
Marja Pranger - kamer 312
Rubensstraat 166
2300 Turnhout
België

of

Marja van den Boogaardt
Jachtweg 32
2380 Ravels

België

(In België behoudt een vrouw haar meisjesnaam, vandaar verschil tussen ziekenhuis en privé. Mar is al 42 jaar trots op haar gehuwde naam)

De verpleegster


Verpleegsters zijn heel lieve mensen
Vervullen veel stiekeme wensen
Met liefde en zorg
Staan zij altijd borg
Hun roeping kent nauwelijks grenzen

Zwijmelen op zaterdag 256




Deze zwijmel is ingepland voor de ingreep. Hopelijk ben ik bij het verschijnen al een beetje mens aan het worden. Dinsdag ging ik namelijk onder het mes. Misschien lukt het me zelfs om via het laptopje van Barbara iets bij te dragen aan de feestvreugde. We zullen wel zien.



Ik wens jullie in ieder geval een heerlijk weekend vanuit het AZ Turnhout (campus Sint Elisabeth).