Diepte

We leren als kind al te meten
Want meten is immers ook weten
Maar op deze plaat
Is niets meer op maat
Of ben ik mijn meetlat vergeten

Zwijmelen op zaterdag 75



Eric Howard Carmen (1949) is een Amerikaanse singer-songwriter en zanger van The Raspberries. Hij is vooral bekend van zijn hits “All by myself” uit 1976 en “Hungry eyes” uit 1988.

Vertederend

One at a time 24 x 36 oil

Olif(h)an(d)tje

Een knap staaltje van vingerverven
Ik zou dat talent dolgraag erven
Elk dier wordt handtam
Van tijger tot ram
Zou douchen dit kunstwerk bederven?

Zwijmelen op zaterdag 74


Een swingend nummer uit die heerlijke film “The Jungle Book”.

Ff trillen

Wie van thrillers houdt kan zijn hart ophalen bij Sharon Bolton. Vorige week leende ik vijf boeken bij de bieb en ik heb ze binnen een paar dagen allemaal uitgelezen. Nou ja, niet allemaal. Ik kreeg met mijn hongerige greep wel vijf exemplaren te pakken, maar bij thuiskomst bleek er een titel dubbel te zijn. Beetje dom.

Waarschuwing: zij schrijft geen spul voor tere kinderzieltjes!

Thursday Challenge "Travel"

Kiekje uit 1975
Onze huwelijksreis naar Tenerife

Dat was even schrikken

Hadden we toch al zomerse illusies, knalde de temperatuur dinsdag ineens 10 graden naar beneden. 
Normaal of niet; zap mij maar terug naar de vorige vijf, zes weken. 
Maar ja, we hebben niets te willen. 
Helaas, helaas, de weergoden zijn de baas. 
Dan maar een paar kiekjes van afgelopen maandag:

Brief 7

Hallo Novelle,

Net als jij heb ik de neiging om meteen te antwoorden op mailtjes en brieven. Grappig. Je bent filosofisch bezig tijdens het autoritje naar je ouders. Ik heb ook wel eens zulke momenten waarin ik me los voel van de werkelijkheid en erboven lijk te zweven. Dan kan ik ook schrikken van geluiden of plotselinge veranderingen. Wat triest om je ouders zo achteruit te zien gaan. Wat voel je je dan vaak machteloos. Ik wens jullie veel sterkte.

Mijn vader is nu 91 en woont sinds december 2012 in een seniorenflat. Dat is een hele verbetering in vergelijk met de eengezinswoning waar hij vanaf 1972 woonde. Nu hoeft hij geen trappen meer op en af en zijn huishouden is overzichtelijk. Hij is slecht ter been en gebruikt buitenshuis een rollator. In huis kan hij zich redelijk verplaatsen. Na diverse tia's moet hij bloedverdunners gebruiken en is hij zo nu en dan “stukjes” kwijt. Ook merken we dat zijn kortetermijngeheugen achteruit holt. Hij is een mens van de dag, want een volgende tia kan fataal zijn. Gelukkig is er nu een alarm in zijn flat en draagt hij een bandje. Zijn vriendin is 68 en komt vrijwel dagelijks bij hem langs. Dat geeft mijn broer en mij veel rust. Ook onze dochter bezoekt hem wekelijks en is stapelgek op haar oop.
Ik moet er niet aan denken om hem te verliezen, maar ik ben ook realistisch genoeg om er rekening mee te houden. We hopen allemaal dat het dan in zijn slaap gebeurt, zodat hij geen pijn en spanningen meer hoeft mee te maken.

Wat leuk dat de jongste gaat backpacken met haar vriend. Onze dochter van bijna 38 heeft ook heel wat verre reizen gemaakt. Zij is een echte globetrotter. Ik ben nooit zo'n avonturierster geweest. In feite ben ik een oersaaie huismus. Hahaha.
Hoewel ik rond mijn zestiende wel woeste plannen had om te emigreren naar Australiƫ of Nieuw-Zeeland. Maar dat hield op zodra ik verkering kreeg met Robbert en mij duidelijk werd dat hij aan zijn zaak in Den Haag gebonden was. Mijn ouders haalden toen opgelucht adem.
Natuurlijk maken wij ons zorgen om onze kinderen. Dat gaat eigenlijk nooit over. Toch kan ik bij zulke verre reizen naar onbekende oorden wel dingen loslaten in het vertrouwen dat ze niet in zeven sloten tegelijk zullen lopen. Heerlijk om zo te bruisen van energie en zelfs tijdens een verhuizing al te dromen van Maleisiƫ.
Onze jongens zijn geen backpackers. Oudste (36) is getrouwd en vader van Rafaella. Hij heeft zijn eigen schoonmaakbedrijf en is daarnaast actief pionier in de velddienst, samen met zijn vrouw. Middelste (34) werkt bij de politie in Dordrecht en heeft een vriendin die in Zaanstad woont. Onze jongste (32), vader van Marissa, is autistisch en woont sinds een paar maanden in een begeleid woonproject.

Het is de laatste tijd erg stil in blogland. Sommige bloggers klagen over gebrek aan inspiratie. Daar heb ik ook wel eens last van. Bovendien is het prachtige lenteweer debet aan de rust op het www. Mensen willen de natuur in om van het voorjaar te genieten. Heel begrijpelijk. Ik heb al heel wat bollen, bloesem en lammetjes voorbij zien komen. Prachtige plaatjes.

Dit alles zit ik al op donderdagochtend te typen en misschien is het a.s. dinsdag wel heel ander weer. Laten we vooral genieten van het moment.

Ik wens je een fijne week en kijk uit naar je volgende brief.

Lentegroet uit Vlaanderen.

Ochtendkoffie

Early morning coffee 24 x 30 oil

Schijn

In deze soms woelige baren
Daar schuilen heel vreemde gevaren
Niets is wat het lijkt
Zelfs als je goed kijkt
Zijn dingen nog niet te verklaren

Zwijmelen op zaterdag 73


Toch maar weer eens een nummer van een van mijn favoriete zangers.

L.A.'s fine, the sun shines most the time
And the feeling is 'laid back'
Palm trees grow, and rents are low
But you know keep thinkin' about
Making my way back

Well I'm New York City born and raised
But nowadays, I'm lost between two shores
L.A.'s fine, but it ain't home
New York's home, but it ain't mine no more

I am, I said
To no one there
And no one heard at all
Not even the chair
I am, I cried
I am, said I
And I am lost, and I can't even say why
Leavin' me lonely still

Did you ever read about a frog who dreamed of bein' a king
And then became one
Well except for the names and a few other changes
If you talk about me, the story's the same one

But I got an emptiness deep inside
And I've tried, but it won't let me go
And I'm not a man who likes to swear
But I never cared for the sound of being alone

I am, I said
To no one there
And no one heard at all
Not even the chair
I am, I cried
I am, said I
And I am lost, and I can't even say why

I am, I said
I am, I cried,
I am