Communicatie in de zorg

Zonder hittegolf kun je het ook al Spaans benauwd krijgen. Afgelopen vrijdag tufte (en pufte) mijn held naar het wilde westen om aanwezig te zijn bij een evaluatiegesprek over paps. Anderhalf uur heen en terug. Broer en Femke waren daar ook. Wegens vakantie bleek er geen arts aanwezig te zijn. Verbazingwekkend genoeg had niemand dat aan zien komen.... Een gesprek was er niet. De mededeling was simpel. Paps mag daar in elk geval nog twee maanden blijven.
Hij is daar blij mee en wij ook. Zijn vriendelijk bezorgde kopjes thee en koffie, de gezamenlijke maaltijd in de woonkamer om de hoek en het veilige gevoel dat er op hem gelet wordt, zijn zekerheden die hij momenteel nodig heeft.
Voor die mededeling had Robbert daar niet helemaal heen hoeven rijden. But who cares?

Jongste zoon heeft bericht gekregen dat zijn dochter een nieuwe voogdes heeft. Ze heeft alleen geen tijd om zich voor te stellen. Fijn hoor, zo'n vage, onbekende vertrouwenspersoon.

Mijn vaatheelkundige arts kijkt me niet aan op de jaarlijkse controle. Hij luistert niet. Hij maakt simpelweg een echo. Wanneer mijn benen niet meteen in de houding willen die hij nodig heeft voor de juiste hoek, vraagt hij nergens naar. Hij negeert mijn ongehoorzame onderdanen alsof ze lastige kleuters zijn.


Lang leve de zorg.

Dorst


Al dagenlang loop ik te zweten
En dat mogen jullie best weten
M'n kop is zo duf
Ik lebber me suf
Ik heb niet eens zin om te daten

Zwijmelen op zaterdag 138





Ik hoop dat jullie het hoofd koel hebben gehouden.
Nog even afzien.
Dat doen we met een oude bekende.
Een Belg met Italiaanse roots.
Zing maar even mee.
Kalm aan en blijf drinken.
Hik.
Fijn weekend allemaal.

Lange tong


Soms durft men wel eens te beweren
De maat doet niet beter presteren
Het heeft geen belang
Hoe kort of hoe lang
Tenzij je een prooi wilt verteren

Zwijmelen op zaterdag 137





Geen echte zwijmel, maar ik vind het wel grappig om dit vandaag te plaatsen. Manlief zit nu naast zijn eigen veteraan - tante Riet - op de tribune. Veteranendag 2015. Ik hoop dat ze genieten.

Fijn weekend allemaal.

Carshoppen

Vorige week ging Ronald met Robin en Barbara naar Rotterdam om te kijken voor een autootje. Zijn eerste.
Veel geld heeft hij niet, maar vol goede moed gingen ze naar J.etcars.
Per abuis belandden ze eerst tussen dit soort wagens:



Daar besloten ze een foto te maken om ons eens flink te laten schrikken.
Het was de sloperij afdeling.
Ik hield mijn hart vast.

Gelukkig is het met een sisser afgelopen en kwam hij thuis met deze tuut:



Helemaal in zijn sas.
Nu maar hopen dat hij het blijft doen.

Neven en nichten

Zaterdag schreef ik al over onze familiereünie. Alle nichten en neven van mijn vaders kant waren uitgenodigd. Helaas kon niet iedereen komen. Maar van de gesprekken die ik had, heb ik genoten. Sommigen had ik tientallen jaren niet gezien. We wonen ver uit elkaar en hebben allemaal onze gezinnen en bezigheden, bovendien is meer dan de helft zelf al opa of oma. Daarom was dit initiatief des te leuker. Anders kom je ze alleen nog tegen bij het laatste afscheid van ooms en tantes. Nu is mijn vader de enige die nog over is van zijn generatie. Er was warme belangstelling voor zijn wel en wee. Hij is zeer geliefd en ik was blij met al hun lovende woorden. Zo fijn om te horen.
Broer en schone zus had een heuse catering ingeschakeld. Iedereen betaalde natuurlijk mee. Het moet wel leuk blijven.
Wonderbaarlijk genoeg zagen wij het de laatste kilometers van de heenreis steeds lichter worden. Het wolkendek brak open en we hebben de hele middag in de volle Westlandse zon kunnen zitten. Dat droeg zeker bij aan de feestvreugde.
Oudste neef had een campingplaatsje geboekt, omdat hij de volgende dag met zijn vrouw naar mijn vader wilde. Ze komen ieder jaar uit Friesland om oom Klaas te bezoeken.
Het was een knotsgezellige dag.

Spijkerbed


Een poezenfamilie uit Vlimmen
Vermoeid van het klaut'ren en klimmen
Gaat even languit
Een prima besluit
Voorkomt dat de kittens gaan simmen

Zwijmelen op zaterdag 136




Vandaag verzamelen vele nichten en neven van de Pranger-familie zich bij mijn broer en schone zus in het wilde westen. Een heuse reünie van leeftijdgenoten uit Friesland, Zeeland, Brabant en zelfs uit België!
Vanwege onze Friese wortels heb ik een passende zwijmel gekozen.



Ik zal dus niet meteen linkjes kunnen plaatsen of reageren.
Fijn weekend, zwijmelaars.

Boeten


Er was eens een man die moest boeten
Dus zat hij te wrikken en wroeten
Het net was kapot
Hij zwoegde zich rot
Gewoonweg een kwestie van moeten

Zwijmelen op zaterdag 135




Dit jaar is Phil nog niet langsgekomen op onze zwijmelzaterdag.
Dus schotel ik jullie een mooi trio voor:
Another day in paradise
True colours
Against all odds







Fijn weekend allemaal

Robbert 65

Dit manneke is vandaag jarig
Ik geef hem wel een knuffel namens jullie


Mijn liefste maatje
Nog veel gezonde jaren
Graag samen met mij

Toestanden

In verband met onze vakantievierende oudste zoon en zijn gezin, die op 31 mei naar Turkije vertrokken, heb ik berichten over mijn vader even niet op mijn blog gepubliceerd. Zoon zit niet op het smoelenboek en daar heb ik dus wel iets geschreven over de afgelopen tien dagen. Intussen is alles in iets rustiger vaarwater gekomen en wil ik hier toch ook mijn verhaal delen.

Mijn paps van 92 werd vrijdagavond de 29ste per ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis. Hij was erg benauwd en had koorts. Vaak is een longontsteking fataal op die leeftijd. We hielden ons hart vast. In de loop van de week sloeg de behandeling aan, maar hij was de weg kwijt en wist de eerste dagen niet eens dat hij was opgenomen. Ook at hij heel slecht.
Dochterlief sjeesde op en neer en deed ons dagelijks verslag. Ze was van plan om een tijdje bij haar oop te gaan logeren zodra hij ontslagen was (ze zijn twee handen op één buik).

Afgelopen weekend werd toch duidelijk dat de terugkeer naar zijn flat nog een stap te ver was. Er bleek een plekje vrij te komen in een tehuis waar hij kon aansterken. Eergisteren is hij door mijn broer naar Buytenhaghe verplaatst. Voor hem zorgde dat ongetwijfeld opnieuw voor verwarring.

Dinsdagmiddag gingen wij naar hem toe. Hij ligt in een keurige kamer met douche, toilet, kastenwand en een balkon. Oei, wat is hij mager geworden sinds wij hem een week geleden zagen. Hij heeft een jas uitgedaan. En hij komt ook moeilijk uit zijn woorden. Maar wat hij zegt is heel zinnig. Hij kraamt geen onzin uit. Al is zijn kortetermijngeheugen wel een probleem.

De fysiotherapeut kwam zich voorstellen terwijl wij daar waren en spoorde hem aan om de gang op en neer te lopen achter zijn rollator. Hij deed dat braaf en was meteen doodmoe. De bedoeling is dat wij als bezoeker ook iedere keer met hem de gang op en neer hobbelen. Als hij terug wil naar zijn flat zal hij moeten knokken. Voorlopig moet iedere spier worden teruggewonnen. Of het gaat lukken is nog helemaal niet duidelijk. Ons hart houden we dus nog even vast.

Even op de kiek

De hoed houdt het zonnetje tegen
Hij moet de belichting afwegen
Het vak was best zwaar
Niet zonder gevaar
Moderne techniek soms een zegen

Hij waait bijna uit zijn verschoning
Wie weet wacht hem straks een beloning
Een lik van de hond?
Een zoen op de mond?
Wat vind jij een mooie bekroning?

Zwijmelen op zaterdag 134






Een hit uit 1950.
The third man theme van Anton Karas.
Speciaal voor Robbert deze uitvoering.
Omdat hij gek is op André Rieu en op humor.
Donderdag wordt hij 65.
Hiep hiep hoera.

Markt


Drijvende handel of drijven ze handel?

Breekbaar - schoonheid

De combinatie bracht mij direct op het spoor van onze kwetsbare planeet.
Laten we zuinig zijn op al deze schoonheid.

Boefje


Er was eens een Voorburgse rakker
Die hield de gemoederen wakker
Ik had hem parmant
Op 't aanrecht geplant
Zo was hij voor eventjes makker

Terwijl ik de soep stond te maken
Liet hij zich de broodjes wel smaken
Met vader op wacht
Op alles bedacht
Verdeelden we keurig de taken

Zwijmelen op zaterdag 133








Hoe verschillend kan het klinken?
Fijn weekend zwijmelaars.

Opgedirkte ik

We zaten in 1988 met de hele schoonfamilie in een hotel op de Veluwe. In de namiddag werd er gedoucht, geföhnd en geschilderd dat het een lieve lust was. Voor elk diner een andere outfit. Kleding die eigenlijk helemaal niet bij mij paste. Maar ik wilde niet opvallen tussen de aardbeien.
Zie je mijn blik? Een beetje verschrikt. Zo van … wat doe ik hier? Niet echt op mijn gemak.

Ik gebruikte al sinds mijn vijftiende make-up en ging ik de deur niet uit zonder. Dat voelde naakt. Mascara, oogschaduw, lippenstift. Het was net zo belangrijk als ondergoed. Die rommel moest er natuurlijk weer af voordat ik naar bed ging. Kilo's watten en remover verdwenen in de prullenbak. Tot ik die troep jaren geleden spuugzat was. Ik kapte ermee. Alleen de lipstick mocht blijven. In het begin voelde dat als een blotebillengezicht. Maar het begon te wennen. Ik bespaarde een hoop centjes en mijn huid werd gezonder.

Onze nummer 1

Dit was onze favoriet:



Wat was die van jullie?