Opvoeden

Mar en onze kids zijn zo blij dat ze niet met mij mee hoeven om boodschappen te doen. Ik heb namelijk de (voor sommigen onhebbelijke) gewoonte om opmerkingen te maken als ik vind dat iets niet correct is. Van de week was het weer eens goed raak.
Kom ik bij de afdeling chips en dergelijke, staat daar een moeder met een brullend kind: IK WIL! Er gingen wel zes zakken chips heen en weer tussen het rek, de dochter, de moeder en het winkelwagentje, en niet zo zachtzinnig ook. Ik zag het kruim al in de zakken zitten. En ja, dan komt er iets bij mij boven waarom mijn geliefden liever niet met me meegaan naar de winkels. Ik maakte een opmerking Hallo, dat had er één van mij moeten zijn! Verder niet. Moeder en dochter dropen af zonder iets te zeggen en zonder chips.

Dit soort voorvallen doet me iedere keer weer denken aan de pasfoto die ik jaren geleden moest maken van een achtjarig ventje. De moeder had me nog zó gezegd dat het een overgevoelig kind was. Drie pogingen verder, na heel veel ach toe nou, zit nou stil en lach eens, kreeg ik er genoeg van.
Ik vroeg de moeder om de pasfotoruimte te verlaten. Dat deed ze met de opmerking U bent toch wel voorzichtig met hem?
Nou, dat was ik! Wat ik hem toen in zijn oor gefluisterd heb, kan ik hier niet herhalen. Het resultaat? Moeder had nog nooit zo'n mooie en leuke foto van hem gezien. En o, wat was dat joch trots. Ja, ik weet het. Niet iedereen kan dit waarderen. Mar heeft me al vele malen gewaarschuwd dat ik op een dag de verkeerde tegenover me tref. Maar ik blijf erbij: zachte heelmeesters …...

Nazaten

In mei schreef ik over An die in het Brabantse als enige de slachtpartij van een bezoekende vos overleefde.
Kort daarna werd een toom witte Wyandotten aangeschaft en het haantje ging aan de slag. Ook An kreeg een beurt en legde bevruchte eitjes. Ze was niet erg broeds en haar nieuwe buuf zorgde voor de kuikens in wording. Er lag dus een gemengd nest van de witte vader. Zo gaan die dingen anno 2014. Mantelzorg en samengestelde gezinnen.
De bovenste foto's zijn in augustus genomen van de stiefmoeder met kuikens. De grijze en zwarte dotjes zijn van An. Op de onderste foto zie je hoe de bijna volwassen nazaten er een paar weken geleden bij liepen. Nog beter nieuws is dat de zwarte haantjes een nieuw thuis hebben gevonden bij een plaatsgenoot die vers bloed in zijn kippenhok zocht. Ze mogen zich dus gaan vermenigvuldigen. Ik ben zo trots op mijn kippenkleinkinderen.

Brief 21

Hoi Novelle,

Hier is alles prima in orde. We zijn min of meer klaar met de bladruimacties en daarmee kan ik de herfst afsluiten en me gaan richten op de feestdagen. Pakjesavond hebben we niet gevierd. Fijn dat jouw cadeautjes in goede aarde vielen. Rafaella was weer zo vertederend. Ze loopt nu en wat ziet het er dan meteen anders uit. Zo groot al. Ze bleven nu alleen vrijdagnacht logeren en zijn zaterdag naar mijn vader geweest en naar een vriendin in Den Haag. Ze rijden zo heel wat kilometers en de kleine meid slaapt meestal heerlijk in de auto.

We gaan deze week de buitenverlichting ophangen en de boom versieren. Ieder jaar dezelfde boom met dezelfde ballen en piek. Daar hoeven we dus geen foto meer van te maken. Haha.
Hier gelukkig geen verjaardagen meer. Wij zijn trouwens helemaal niet zo vierderig
(dit woord wordt fout gerekend door de spellingcommissie). Dat is in de loop van de jaren overboord gegooid.
In de meeste Vlaamse dorpen wordt wel feestverlichting opgehangen, maar in ons wijkje moeten de particulieren hun huizen zelf versieren. Jullie kunstwerk ziet er indrukwekkend uit. Ik ben nogal ouderwets en houd niet zo van abstracte kunst. Ons plaatselijk stuk heb ik in dit logje al eens beschreven: De Ravelse Pier.

Ach ja, die kroketten van Wim Sonneveld waren geweldig. Wij gebruiken regelmatig uitdrukkingen uit die oude conferences. Zoals “het licht stond op beige” en “ik zat met mijn jojootje op het balkon te spelen” van Henk Elsink. En de “uitschuiftafeldame” (bij 12:40) en het “vlekkie in het nekkie” van Toon. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
De gemiddelde jeugd kan ons niet altijd volgen, maar onze eigen kinderen zijn het van ons gewend.
Van Wim Kan konden we ook zo genieten. Dit was ook zo'n sterke uitspraak van hem: “Democratie is de wil van het volk. Elke ochtend lees ik verbaasd in de krant wat ik nou weer wil.”

Mijn volgende brief zal de 30ste verschijnen en dan zijn de kerstdagen al voorbij. Dus ik eindig met de wens dat jullie heerlijke, vredige en gelukkige kerstdagen mogen hebben. De dagen gaan volgende week al lengen en licht is zó belangrijk.

Midwintergroet uit Vlaanderen.

NB 
De correspondenten nemen even kerstreces
Dus geen post op 23 en 30 december

Doorschuifkou - vertrouwen

Op deze pagina kon je tot 14 december stemmen voor het weerwoord van 2014.
Waar valt uit te kiezen?
Sukkelwindje; jip-en-janneke-weerbericht; doorschuifkou; kwijnsneeuw; voorlente; winterzomer; zaagtandweer; saharazandbui; druilbui; zomersneeuw; shelfie; huis-tuin-en-keukenbui; glimweer; taaitaaibewolking; knijpzonnetje.
Op 16 december zal de uitslag bekend worden gemaakt. In de ochtendshow op de radio van Corine van Dijk zal zij samen met Grieta Spannenburg de mist op laten trekken en het licht laten schijnen op het winnende woord.

Voordat ik bovenstaande website had bezocht, dacht ik nog dat Min dit woord helemaal zelf had verzonnen. Ik ben inmiddels weer een stuk wijzer geworden. Dankjewel blogmaatje. Ik had meer vertrouwen in je moeten hebben.

Reismeermin koos het weerwoord doorschuifkou en de invalshoek vertrouwen
Op haar blog vind je de overige bijdragen.

Luchtschepen

Een dorstige man snakt naar water
En wat ziet hij dan even later
Een schip in de lucht
En vogels in vlucht
Hierna volgt waarschijnlijk de kater